Aşk kavuştuktan sonra biten bir şey mi?

Sonsuz mutluluk diye bir şey yok. Kalıcı mutluluk insanın doğasına ters bir kere. Mutlu oldukça mutluluğa karşı tolerans geliştiren biyolojik bir yapımız var. Nasıl kalıcı mutlu olabilirsin ki, aksine seni mutlu eden şeylere karşı zamanla toleransın artıyor ve o şeyin seni mutlu etmesi her adımda biraz daha zorlaşıyor. Zamanla mutlu olmak için farklı uyaranlara ihtiyaç duyuyorsun. Ben haz peşinde koşmam, haz peşinde koşanla da işim olmaz, bana da güven vermez. Çünkü ne kadar mükemmel, ne kadar güzel, ne kadar çekici olursan ol bir yerden sonra sen onun için sıradanlaşırsın, onun zihni sana karşı tolerans geliştirir. Sürekli haz peşinde koşan biri bu sefer farklı uyaranlar peşinde koşmaya başlar ki bu da seni aldatmasına neden olabilir. O yüzden sürekli haz peşinde koşan biri bana güven vermez. Görmek kör birini mutlu eder ama gören birini mutlu etmez. Kör biri gözüm görsün başka bir şey istemem, dünyada benden mutlusu olmaz der, gözü açılınca çok mutlu olur, dünyanın en mutlu insanı olur ama zamanla o mutluluk sıradanlaşır, bu sefer farklı şeylerin peşinde koşmaya başlar. Görmek, duymak, yürümek, nefes almak bile bana kalıcı bir mutluluk getirmediyse ki insanın bunlardan daha çok istediği ve arzu ettiği başka bir şey yok, bunlar bile kalıcı bir mutluluk getirmiyorsa hiçbir şey getirmez. Yani insanın artık bu döngünün farkına varması ve bir şeylere sahip olmanın ona kalıcı mutluluk getirmeyeceğini anlaması ve elindeki ile huzur bulması lazım. Mutluluk peşinde koştukça huzurunu kaybediyorsun. Mutluluk size kalsın, bana huzuru verin