İnsan acıya teslim olmaktan kaçabilir mi?

Acıya teslim olmaktan tam kaçmak mümkün değil, çünkü acı da sevginin bir parçası oluyor bazen. Ama mesele acıyı seçmek değil, hangi acının anlamlı olduğuna karar vermek. Yani sevgi varken ayrılmak, bazen en büyük sevgi göstergesi oluyor, çünkü karşı tarafı yıpratmamayı seçiyorsun. Ama bu kararı vermek kolay değil, çünkü insan "belki düzelir" diye tutunuyor. Bir de şu var, ayrılık bazen kaçış oluyor, sevgi bahanesiyle, o yüzden niyeti ayırmak lazım. En doğrusu, kendine dürüst olmak, gerçekten karşı tarafın iyiliği mi yoksa kendi yorgunluğun mu, orayı görmek. Yoksa sevgi adına verilen kararlar sonradan pişmanlığa dönüşebiliyor. Zaten en çok da o belirsizlik yoruyor, ne kalmak ne gitmek net olmuyor. En sağlıklısı, kararı sevgiyle ama netlikle vermek, orası insanı biraz olsun rahatlatıyor.

Kendine psikolojik açıdan zarar veriyorsa gerektiğinde vazgeçmek gerekir. Çünkü sevmekte hiçbir şeye çare değil. Eğer sorun çözülemiyorsa ayrılıkta bir seçenektir. Gerçek sevgi sadece birlikte kalmak değil birlikte tüm sorunları çözebilmektir. Bu sorunları aşabilmek sizin sevginize kalmış.