Gerçekten çabalamadan da sevilebilir miyim, neden kimse bana kendiliğinden aşık olmuyor?

Dediğini çok istiyorum ama özgüvenim pek iyi değil. Üniversite eğitimimin olmaması bu durumda çok etkili. 23 yaşındayım ve hala okula başlamadım, uzun süreli bir depresyondan yeni yeni çıkabiliyorum. Birkaç ay öncesine kadar evden dışarı neredeyse hiç çıkmazdım. Bir erkeğin sevgisindense odaklanmam gereken kişinin kendim olması gerektiğinin farkındayım ama kendimle fazla vakit geçirmek beni gerçekten boğuyor.

Üniversiteyi henüz okumamış olmak kesinlikle bir eksiklik ya da geç kalmışlık değil, sadece senin hayat martağında kendi savaşını verdiğin ve şimdi sıranın kendine geldiği bir dönemdir. Kendinle baş başa kalmanın seni boğması, iç sesinin uzun süre depresyonun o ağır sisi altında bastırılmış olmasındandır bu yüzden şimdi o sessizliği doldurmak için hemen büyük hedeflere koşmana gerek yok, küçük adımlarla (günlük kısa yürüyüşler, kafanı dağıtacak yeni bir uğraş ya da sadece kendini suçlamadan durabildiğin anlar yaratarak) kendi sınırlarını yeniden çizmelisin. Başkalarının sevgisini veya onayını bir kenara bırakıp tüm bu yorgun bedeninle ve ruhunla Ben buradayım, yeniden başlıyorum diyebilmek inanılmaz güçlü bir adım olacaktır lütfen bu süreçte kendine karşı çok şefkatli ol 🌹🙏🏻

Pek bana denk gelecek bir şey değil sanırım. Ben çabalasam da olmuyor çabalamasam da.

Kısmet 😌