Eşinin onu aldattığını öğrenen kadın niye ayrılmaz?

Bir kadının ihaneti öğrendiği an o evi terk etmemesi, aşkın körlüğünden ziyade hayatın çıplak ve acımasız gerçeklerinin ruhuna ördüğü o ağır esaret duvarlarından kaynaklanır. Dışarıdan bakıldığında "aldatıldıysan hemen ayrılmalısın" demek en kolay, en sığ tepkidir; ancak o kapının ardındaki labirent çok daha karmaşıktır. Kadınlar bazen ekonomik olarak tamamen o adama bağımlı oldukları ve kendi ayakları üzerinde duracak bir maddi güçleri bulunmadığı için o mutsuz sığınağa mahkum kalırlar. Bazen de doğurdukları çocukların geleceğini, onların düzenini bozmamak adına kendi gururlarını ve kalplerini o kırık dökük evliliğin altında feda etmeyi göze alırlar. Meselenin en derin psikolojik boyutu ise, o harcanan uzun yılların, verilen cefa dolu emeklerin ve kurulan o ortak geçmişin bir gecede yok olacağını kabullenememe sarsıntısıdır. Kadın, o adamın değişeceğine dair içinde sahte bir umut besler ya da toplumun, ailesinin ona yükleyeceği o "boşanmış kadın" etiketinin getireceği baskıdan korkarak susmayı seçer. Yani ayrılmamak bir af değil, çoğu zaman çaresizliğin ve yalnız kalma korkusunun gölgesinde hayatta kalma mücadelesidir.

Bende olmayan , diğerinde olan ne? onu merak etmiştir.
Başka bir kadına yenilgiyi bir kadın kabul etmez.
Çünkü kadın hayatı boyunca kadınlarla sinsi bir savaş halindedir.
Bunu doğasının gereği olduğuna ikna olmuştur.
Çünkü annesini taklit etmeyi doğru bir hareket olduğuna ikna olmuştur.
Çünkü aile içinde yaşanan sahtelik içinde yaratılan sunulmuş olan doğru mutlu huzurlu aile ortamının aslında öyle olmadığını kadın ilk boşanmasını gerçekleştirdiğinde anlar.