Hayatıma girenler beni hep yarı yolda bırakıp gidiyor, ben nerde yanlış yapıyorum?

İnsan psikolojisi o kadar tuhaf bir labirenttir ki, bilincimiz bizi mutlu edecek güvenli limanlar aradığını sanırken, bilinçaltımız gider çocukken en çok nereden yaralandıysa, canını en çok kim yaktıysa tam ona benzeyen insanları bir mıknatıs gibi bulur ve seçer. hayatına giren o insanlarin seni ilk başta fütursuzca bir sevgi bombardımanına tutması aslinda seni şahsın için değil, kendi içlerindeki o devasa narsistik boşluğu senin heyecanınla doyurmak içindir sen ise içindeki o hep ertelenmiş, hep eksik bırakılmış sevilme ve onaylanma açlığıyla bu gürültülü illüzyona hemen kapılıyor, henüz ruhunu hak etmemiş birine kalbinin anahtarlarını daha ilk günden teslim ediyorsun sağlıklı bir bağ toprağa düşen bir tohum gibi sessizce ve emekle kök salarken seni bir anda göklere çikaran bu sığ ve kaçıngan ruhlar sendeki o hesapsız adanmışlığı o sonsuz fedakarlığı gördüklerinde bu büyüklüğün altında ezilip, suçluluk duygusuyla aniden ve arkalarına bakmadan kaçarlar çünkü sen kendi sınırlarını çizemeyip bir başkası seni sevdiğinde var olduğunu hissettiğin sürece karşı taraf için bir lütuf değil kolayca vazgeçilebilir bir cepte sığınak olursun kndini sevmeyi, yalnızlığın o asil ve koruyucu koynunda demlenmeyi öğrenmediğin;gitmek isteyene kapıyı ben açarım diyecek o mağrur duruşu kazanmadığın sürece hayat sana bu ağır dersi ezberletene kadar hep aynı yarı yolda bırakan siluetleri karşına çıkaracaktır. Yanlışın sevilmeye layık olmamak değil; değerini seni yarı yolda bırakacak kadar eksik insanların insafına bırakmandır once kendi kırıklarını kendin sar gör bak o zaman tüm bu karanlık döngü nasıl da hayırlı bir aydınlığa evrilecek..