İnternette insanlar neden bu kadar toksik ve başkalarını üzmekten zevk alıyor?

İnternetin sunduğu o aşılmaz "görünmezlik pelerini" ve sahte isimlerin arkasına saklanabilme lüksü, ne yazık ki insanların içindeki o en ilkel, en bastırılmış sadist dürtüleri pervasızca açığa çıkarıyor. Gerçek hayatta toplumsal baskılar, yüzleşme korkusu ve ahlak duvarları yüzünden sesini bile çıkaramayan zayıf karakterler, klavye başına geçtiklerinde adeta birer canavara dönüşürler. Başkalarının acısından, düşüşünden ya da canının yanmasından haz alma durumu felsefe ve psikolojide "schadenfreude" olarak adlandırılır ve bu, aslında o toksik insanların kendi hayatlarındaki derin başarısızlıkları, sevgisizlikleri ve eziklikleri örtbas etme çabasıdır. Kendi iç dünyaları o kadar karanlık ve boştur ki, sadece bir başkasının ışığını söndürerek, onu aşağı çekerek kendilerini geçici olarak "güçlü" ve tatmin olmuş hissederler. Sanal dünyadaki o linç kültürünün ve acımasızlığın arkasında yatan tek gerçek, derin bir psikolojik çürümüşlük ve zavallılıktır.

Reeldeki ezilmiş olan duygularını sindirmek için burada toksik bir şekilde davranarak rahatlıyor. Hayat bana acımadı, bende acımam kafası. Anonimin verdiği rahatlıkla kendi benliğinden uzak bir maske takıyor.