Boşanma sürecinde sürekli iyi anları hatırlamak, hayata ve güvene dair umutsuz hissetmek normal mi?

Ekim'de davam var 2,5 aydır ayrıyız, evimi ayırdım, çocuğumuz var 3 yaşında. Barışmak istemiyorum asla ama bu aralar sadece iyi anlarımızı düşünüyorum, keşke böyle olmasaydı, evladım için de çok üzülüyorum. Bu da bir süreç biliyorum, yaşamam gereken duygular.. Bir daha kimseye güvenemem gibi geliyor, bir daha mutlu olamam gibi. Tamam ayrıldık işte, bu kadardı her şey, hayat bomboş sanki, ben şimdi ne yapıcam falan diyorum, off saçma sapan bir haldeyim. Bu arada maddi durumum çok şükür yerinde, kendi evimde aileden ayrı olarak yaşıyorum.
Boşanma sürecinde sürekli iyi anları hatırlamak, hayata ve güvene dair umutsuz hissetmek normal mi?
Cevapla