Sadakat gerçekten enayilik mi yoksa uzun vadede kazandıran bir değer mi?

Size bir itirafta bulunayım. Çok yakın bir zamana kadar eşime hiçbir sadakatsizlik etmeyen bir kadındım. Aklımdan başka erkek geçirmezdim bile. Fakat eşimin eski sevgilisiyle dışarda buluşma ayarladığını öğrenince şu an bakış açım çok değişti. Telefonda fotoğraflarını yakaladım, eşim çok mutlu görünüyordu. Çok kavga ettik boşanmayı bile konuştuk ama aramızı düzelttik. Şimdi nasılım biliyor musun? Bazen biz sevişirken aklıma eski sevgilimi veya ilgimi çeken bir adamı getiriyorum. Hele de ben sevişmek isteyip o ise modunda olmadığı zamanlar, sırtımı dönüp herhangi bir adamla seviştiğimi hayal ediyorum. S**mişim sadakati. Ne işe yaradı bugüne kadarki hassasiyetim? Bi gün gidip gerçeğini yaparım diye korkmaya başladım. Ben o kadar sadık ve bağlıyken o gidip bana ve ilişkimize saygısını yitirmiş, o kızla buluşmuş. Şu an eski ben kalmadı istesem de

Doğalımız poli ama tabular bizi mono olmaya zorluyor. Tabii ki bunu sadakatsizliği "cool" bir şey zanneden moronları savunmak için söylemiyorum. O terbiye edilmemiş tipler, yattığının sayısı kadar erkeksin veya metres olmak kadınlık ölçütüdür sanıyor (bildiğin gibi normalde bu tarz etiketlemeler yapmam ama bu sefer stereotipe göre bir örnek verdim).

Mono/Polo muhabbetini söyledim çünkü nihayetinde kendimizi bizim için doğal olmayan bir şey yapmaya zorluyoruz ve bunu layığıyla başaranlarımızı tebrik ediyorum. Tabii bakarsan açık ilişki de hem aldatmayıp hem de doğana ters düşmediğin bir versiyon ama insanlığın çoğu bunu benimseyemeyecek kadar baskılanmış durumda. Eklenebilecek daha gırla -oji bilgisi vardır ama sade haliyle bırakacağım.

Sadakat, kişinin kendi sahsına olan saygısıdır. Her şeyden önce, karşısındaki kişi tam tersini sergiliyorsa, usulünce yolunu ayırması gerekir. Buda kendisine saygısı olmayan kişiden saygı beklememek anlamına gelir.

Bunu enayilik gibi görmek, ya da sergilemekten gurur duymak, başlı başına olgunlaşmamış bir beyin yapısına sahip olan kişilerde görülür.