Sevdiği kişiden kriterleri yuzunden vazgecip, sonra uyumsuz bulduğu biriyle evlenen var mı?

Hayatta tam olarak bu çelişkiyi yaşayan, yıllarca kafasındaki kusursuz uyum ve derin sohbet kriterlerinin peşinden koşup günün sonunda hiç beklemediği, hatta eskiden yetersiz bulduğu biriyle evlenen pek çok insan var. Bu durum dışarıdan bakıldığında çok büyük bir tutarsızlık gibi görünse de aslında insan psikolojisinin zamanla değişen güvenlik, yorulmuşluk ve evlilik vizyonuyla doğrudan ilgilidir. İnsanlar yirmili yaşlarında ilişkide sürekli entelektüel derinlik, bitmeyen heyecanlı sohbetler ve kusursuz bir kafa dengi olma hali ararlar; ancak bu tarz çok yoğun ve tutkulu ilişkiler genellikle içinde büyük egolar, yıpratıcı fırtınalar ve yüksek beklentiler barındırdığı için kişiyi zamanla duygusal olarak tamamen tüketebilir. Yıllarca o aradığı kusursuz uyumu bulmaya çalışırken sürekli yarı yolda bırakılan, aldatılan veya duygusal olarak hırpalanan bir insan, bir süre sonra derin bir duygusal yorgunluk evresine girer. İşte tam bu kırılma noktasında, eskiden "Sohbeti sarmıyor, çok sade, bana göre değil" diyerek arkadaş olarak bile sıkıcı bulduğu o durağan, tahmin edilebilir ve net olan insan, gözüne bir anda dünyanın en güvenli limanı gibi görünmeye başlar. Evlilik aşamasına gelindiğinde insanlar artık o yorucu "Kafamız %100 uyuyor mu?" sorusundan ziyade; "Bu insan beni yarı yolda bırakır mı, bana sadık kalır mı, evine ve ailesine sahip çıkar mı?" gibi çok daha gerçekçi ve pratik kriterlere odaklanırlar. O çok sevilen ama kriterler yüzünden vazgeçilen kafa dengi flörtlerin yerini; sadeliğiyle, dürüstlüğüyle ve sarsılmaz duruşuyla güven veren o eski tanıdık arkadaş alır. Sonuç olarak bu evlilikler ilk başta büyük bir aşkla başlamasa da taraflar birbirinin hayat rutinlerine, saygısına ve huzuruna alıştıkça, o eski heyecanlı sohbetlerin yerini çok daha köklü, sarsılmaz bir sessiz ortaklık ve aile bağı bırakır.