Sorun bende mi, yoksa erkekler sadece vücudumu isteyip duygularımı neden görmezden geliyor?

Bazen gerçekten yazmak gerekiyor. Bilmiyorum. Seçtiğim insanlar için çok mu basitim? Seçmediklerim için dünyanın en ulaşılmazıydım hep ve çoğu zaman seçilen oldum. Çok nadiren şans verdim seçenlere ve gözlerinde basite indirgenmem hiç gecikmedi. Hoşlandığımda kendimi adıyorum. Bana ait ne varsa ona ait olsun istiyorum; vaktim, gururum, vücudum. Neden bilmiyorum ama kendimi onlara adamamı hep göz ardı ettiler. Tek istedikleri vücudummuş. Vaktim, sevgim, onlara verdiğim duygular, hiçbiri önemli değilmiş. Sorun bende mi? Eğer hoşuma giden birine gerçekten şans vermezsem her şeyin çok güzel olabileceğini nereden bileceğim? Her şey güzel olabilir mi? Şans verdiklerimden de bunu kanıtlayan bir şey görmedim gerçi. İlk ilgi duyan hep onlardı. İlk numarayı isteyen, date'e davet eden, bana prenses gibi davranan, beni önemli hissettiren onlardı. Ama ilk giden de onlar oldu hep. İstediklerini aldılar ve gittiler. Ben oysa ki her seferinde aptal gibi bu sefer duygularımla ilgilendiklerine inanıyordum. Hepsi o kadar iyi oyuncular ki... Artık hiçbir erkeğe inanmayacağım demeyeceğim. Çünkü inanacağımı biliyorum. Ben her zaman bana olgunlukla, şefkatle yaklaşan o adamın küçük kızı olmayı isteyeceğim.
Sorun bende mi, yoksa erkekler sadece vücudumu isteyip duygularımı neden görmezden geliyor?
Cevapla