Sevginize hic degmeyen insanlari neden severiz, siz de yasadiniz mi?

Çok güzel bir soru... Bazen insan, karşındakinin kim olduğuna değil de zihnindeki o güzel potansiyeline aşık oluyor işte. Onu kafamızda öyle bir yere koyuyoruz ki, yaptığı haksızlıkları bile özünde iyi biri aslında diye diye yumuşatıyoruz. Bir de işin içine emek giriyor verdiğin sevgiyi, harcadığın zamanı teker teker çöpe atmak insana o kadar ağır geliyor ki, sırf o emek boşa gitmesin diye zararın neresinden dönsek kardır diyemiyoruz.

​Ben de maalesef bu hissi çok iyi biliyorum... Yine olsa yine o kadar sever miydim? diyorum bazen, cevabım evet oluyor çünkü benim sevgim sahte değildi. Ama insan zamanla anlıyor ki, senin sevgine layık olamamak onun eksikliği, senin hatan değil. Kalbini güzel tuttuğun için asla pişman olma, sadece bir daha o güzel kalbi hak etmeyen birinin ellerine bırakma yeter.

Yaşamadım ama insan nedensizce sevebilir kalbe söz geçirmek vazgeçmek kolay değil ama bir gün kendine haksızlık yaptığının farkına varıp vazgeçebilirsin çünkü gerçek anlamda sevmek sevilmek isteyeceksin , karşılıksız sevgi yorar yıpratır. Kimse vazgeçilmez unutulmaz değil