Aşk dediğimiz bu saçmalığı kim, ne zaman ve neden uydurdu?

Aşkı kimse icat etmedi; insan, yalnızlığını anlamlandırmak için ona bir hikâye verdi.
Önce arzu vardı, sonra bağlanma, sonra özlem. Şairler bunlara kelimeler verdi; toplum kurallar, romantikler ise anlam. Belki de aşkın en büyük yanılgısı şu: Bir insanda hem kendimizi bulup hem kendimizi kaybetmeden kalabileceğimizi sanmak. Aşk saçma değil.
Ona yüklediğimiz sonsuzluk fikri biraz saçma.

Aşkı tek bir kişinin uydurduğunu söylemek mümkün değil. İnsanların bağlanma, özlem, arzu ve yakınlık duyguları insanlık tarihi kadar eski. Sadece dönemlere göre farklı isimler ve anlamlar kazanmış. Antik Yunan’da aşkın farklı biçimleri ayrıştırılmış, Orta Çağ’da “romantik aşk” edebiyatla daha da güçlenmiş. Yani aşk biraz biyoloji, biraz kültür, biraz da insanın kendi zihninin ürettiği anlamlardan oluşuyor. Belki de saçmalık olan aşk değil; ona yüklediğimiz sonsuz anlamlar.