Romantizm sektörü bizi nasıl zehirliyor?

Bence romantizmi zehirleyen şey sevgi değil, beklentiler oldu. Eskiden insanlar birbirine "Nasıl mutlu ederim?" diye bakardı; şimdi "Başkalarına nasıl gösteririm?" diye bakıyor. Sevginin değeri, yapılan jestlerin büyüklüğüyle ölçülmeye başlandı.

Ben pahalı hediyelere, gösterişli organizasyonlara ya da lüks tatillere karşı değilim. İmkânı olan elbette yapsın. Ama bunlar sevginin ölçüsü hâline geldiğinde işin ruhu kayboluyor. Çünkü sevgi, fiyat etiketiyle ölçülecek bir duygu değildir.

Rahmetli eşimle birlikte geçirdiğim yıllarda bunu yaşayarak gördüm. Çok zengin değildik, öyle herkesin konuşacağı sürprizlerimiz ya da gösterişli hayatımız da olmadı. Ama yoklukta bile birbirimizi güldürebiliyorduk. Aynı çayı paylaşırken de mutluyduk, uzun yürüyüşlerde de... Mutluluğu satın almadık; birlikte ürettik. Bugün geriye dönüp baktığımda hatırladığım şey pahalı hediyeler değil, aynı sofrada edilen samimi sohbetler ve birbirimizin yanında hissettiğimiz huzur.

İnsan sevdiğine çiçek de almalı, hediye de vermeli, güzel anılar da biriktirmeli. Ama bunlar gönülden gelmeli; mecburiyetten ya da başkalarına kendini ispat etmek için değil. Sevgi yarışa dönüştüğü gün, huzur da yavaş yavaş kapıdan çıkıyor.

@MuzipFilozof'un son sözü: Gerçek romantizm, cebinden ne çıktığında değil; yoklukta bile gönlünden ne eksilmediğinde belli olur.

Bu romantizm çok tehlikeli gerçekten yaa 😂 Abartı ve gereksiz para harcamalarından tut, bomboş beklentiler yaratmaya kadar gidiyor. İnsanlar sevgiyi yaşamaktan çok, nasıl görünmesi gerektiğine kafa yoruyor artık. Sosyal medya da sağ olsun, herkesin ilişkisi kusursuzmuş gibi bir algı oluştu.

Bu herşeyde var artık. Eve misafirliğe gidiyorsun, avizeye, masaya, halıya, perdelere bakıp "hmm" diyor insanlar. Hep bi yarış var. O yüzden bekar kaldım 😄 bi önceki kuşaktan olsaydım şimdi çocuğum vardı sanırım. Bilmiyorum ortalık çok karışık, bu rekabet benim ruhuma uygun değil.

Romantizm bize sevgiyi değil, sevgiden beklememiz gerekenleri öğretti. Sürekli fedakârlık yapmayı, acıyı aşk sanmayı ve kendimizden vazgeçmeyi romantikleştirdik. Oysa gerçek sevgi, insanın kendini kaybetmesi değil; sevdiğiyle birlikte kendisi olarak kalabilmesidir.