Bugün dertlendim dostlar. O kadar üzgünüm ki. Kimin ahını aldım diyorum. Okumak isterseniz detaylara bakar mısınız uzun ama lütfen?

Hayatım boyunca erkeklerden uzak tutuldum. Sonra dediler ki hadi çık meydana bul birini. Üstümde acemilik var tabii. Balığa uç demek gibi bir şey bu. Ya da yıllarca bir kuşu fanusa koyup balık olduğuna inandırmak sonra da zamanı geldi uç demek… Hiç yakıştıramadım kendime birini, birinin beni sevebilme ihtimalini, biriyle ilişkiye başlama ve sürdürme durumunu… Sanki hep diğer kızların olayıydı bu. O kadar çok kişiyle tanıştırdılar ki beni. Ben ilişki nedir nasıl başlar bilmeyen ve aileler bildiği için utanıp devam edemeyen sadece mantıkla karar veren biri oldum. Kızmayın bana başlatamadım işte… İlerletemedim. Sanki bitmesiydi gereken. Yıllardır öğretilen… Birini sevdim. O da beni sevdi ama ailemin onaylamadığı biriydi. Olamadım… O da gerçek yüzünü gösterdi olmayacağını anladım. Ama içimdeki o şey kopmama izin vermedi bi türlü. Sonra kırdı geçirdi beni. Uzaklaştık. Ama bitemedik. 30 oldum. Artık daha çok farkındayım her şeyin. Tamam diyorum tanışacağım. Kestirip atmayacağım. Evleneceğim. Ama kimse yok şimdi de… Kuzenlerim var hep kimse yok hayatımızda diye yeminler eden. Biri evlendi:) Biri de yeminler ediyor ama biri var gibi yazı paylaşmış. Benden hoşlandığını sandıklarım evlenme teklifi etmeye başladılar sevgilileri varmış. Gözyaşlarım durmuyor. Bana kızmayın olur mu…