Neden bizi sevene değer vermeyip sürekli değersiz hissettiren insanlara değer veriyoruz?

İnsan, doğası gereği ruhundaki eksikliğin peşine düşer; bizi zaten seven biri varlığımızı onayladığı için onda fethedecek bir kale, çözülecek bir gizem bulamayız. Bizi değersiz hissettiren insan ise bize kendi yetersizliğimizi aynalar; onun ilgisini kazanmayı kendimizi ve değerimizi dünyaya ispatlamanın tek yolu sanarak bilinçaltımızda tehlikeli bir kumar oynarız. Aslında biz o insanı değil, onun zorlu kalbini dize getirerek kendi egomuzu şifalandırma ihtimalini severiz; bu da sevgiyi bir huzur limanı değil, egoist bir onaylanma savaşı haline getirir.