Büyük bir sevgi büyük bir nefrete dönüşebilir mi?

hatta şunu da ekliyim büyük bir nefrette büyük bir sevgiye dönüşebilir

peki ilki mantıkı geldi mi?

nasıl olur sence? sevgiyi nefrete dönüştüren şey ne?

bir anda insan kendisini boşluğa düşmüş gibi hissediyor di mi, tutunacak neyi yıkılmış gibi... boşlukta süzülür gibi bir his...

neyi varsa yıkılmış diyecektim diyememişim

benim bahsettiğim bir ihanet tabi. O basit kalır. Karşındaki kişiyi kafanda/zihninde bir yere oturtuyorsun. Bu kişi çok sevdiğin de olabilir ya da çok değer verdiğin (senin için kutsal olan da) olabilir. Sonra bir olay yaşıyorsun. 20 yıl ya da 30 yıl her neyse bir zamanı paylaşmışsınız diyelim. Bir anda kafanda oturtuğun kutsallıkta ya da dokunulmazlıkta olmadığını fark ediyorsun. Yine değerli değersiz değil ama senin kafandaki saflıkta değil bir olay sana bunu gösteriyor. Çok büyük bir çöküş yaşıyorsun. Tam bu noktada bir uçurumun kenarına geliyorsun. "Ne yapardın sen olsan? yanıt verir misin? " bu soruma. Ben atlamadım. uçuruma geldim ve boşluktan baktım. O atlama hissini bastırmadım. Nefesimi kullanmadım. Bunu yogada öğrenmiştim. Kendime bakmaya çalıştım. Yemin ederim ellerim tir tir titriyordu. Zangırdıyordum. Ardından geri döndüm. Nefret yoktu içimde. İlk başta sorguladım bir çok şeyi. Sonra durdum. sonra da akışa bıraktım. Değersiz mi hayır değil yine saygım var ama bu sefer daha konrollüyüm. Deneyim her şey hayatta ben öyle bakıyorum. Sana da tavsiye ederim umarım aklını karıştırmamışımdır.

ihanet değil olacaktı ben ihanetten bahsetmiyorum yukarıda