Çok sevdiginiz birinin ölmesi nasıl bi duygu sizce?

Çok sevdiğiniz birinin ölmesi, bir insanın başına gelebilecek en sessiz ama en yıkıcı kırılmasıdır. Bir gün uyanırsınız ve dünyadaki yerçekiminin herkes için aynı, ama sizin için biraz daha ağır olduğunu fark edersiniz.

Ölüm, hayatınızdaki o devasa mimarinin en önemli taşıyıcı kolonunun aniden yok olması gibidir. Ev yıkılmaz, tavan tepenize çökmez ama içeride bir yerde, görünmeyen bir duvar ömür boyu eğri kalır.

En tuhafı da nedir bilir misiniz?

Zihniniz onun artık bu dünyada olmadığını bilir, bunu kabullenirsiniz. Ama kalbiniz bu hızı kaldıramaz. Telefon her çaldığında ya da rüzgar tanıdık bir kokuyu getirdiğinde, kalbiniz hala onun hayatta olduğu o eski zamana aitmiş gibi çarpar.

Bence birini kaybetmek, içinizde hiç eskimeyen, yaşlanmayan ve asla kapanmayan bir boşlukla yaşamayı öğrenmektir. Ve işin en ilginç yanı da şu ki o boşluğu başka hiçbir şeyle doldurmaya çalışmazsınız. Çünkü o boşluk, o insana ait son izdir ve siz o acıyı bile gururla taşırsınız.

Yani aslında ölüm, zihninizin gelecekte, kalbinizin ise sonsuza dek geçmişte mahsur kalmasıdır.

Ben bu duyguyu tarif etmekte hâlâ zorlanıyorum. Çünkü çok sevdiğin birini kaybetmek, sadece bir insanı kaybetmek değil; onunla kurduğun bütün hayalleri, alışkanlıkları ve geleceği de kaybetmek demek. İlk zamanlar nefes almak bile zor geliyor. Ev aynı ev, eşyalar aynı eşyalar ama hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. Aradan tam 17 yıl geçti... Zaman acıyı yok etmedi, sadece onunla yaşamayı öğretti.

Bu süreci atlatabilmemde en büyük pay kızımındı. O olmasaydı belki bugün bambaşka bir yerde olurdum. Onun büyüdüğünü görmek, hayata tutunmam için bana yeniden bir sebep verdi. Ama bu, rahmetli eşimi unuttuğum anlamına gelmiyor. Bugün de onu ilk günkü kadar seviyorum. Bazı insanlar hayattan gider ama kalpten gitmez. İnsan yaşamaya devam ediyor, gülüyor, yoluna devam ediyor... Fakat kalbinin bir köşesinde onların yeri hep aynı kalıyor.

@MuzipFilozof der ki: Gerçek sevgi, yıllarla eskimez; sadece özlemi sessizleşir.

Çok sevdiğim bir kadın arkadaşım 6 gün önce öldü. 46 yaşındaydı. Öğrendiğimde 2 gün zombi gibi yaşadım. Hayatı sorguladım. Aklıma geldikçe gözlerim doluyordu. Yeni yeni normale döndüm.
Anneannen için de üzüldüm şimdi. Başın sağolsun. Hayat çok kısa, ve ölümün ne zaman geleceği hiç belli olmuyor. Her günümüzü mutlu yaşamamız gerek aslında.
Hayat sadece bugündür. Yarını görecek miyiz belli değil.

Özlem sürekli oluyor, olacaktır da. Tek diyeceğim, kabullen. Bu hal eninde sonunda yaşanacak. Yakın zamanda ben de yaşadım çok çok yakınımdakini.
Hayatın aktığını ve sorumluluklarını bilerek içine kapanmaya engel ol, yeterli.

Başınız sağolsun...

Allah vefat edene rahmet, geride kalanlara sabır ve dayanma gücü versin. Çünkü acıyı yaşayan, geride kalandır...

Atlatayım diye hic düşünmedim bir yerimde benimle

Bazen bir konuşmada

Bazen bir isleyiste

Bir TV programinda

Bir hatıralar vs vs

Ben robota dönerim ya. Bütün duygularımı kilitleyip öleceğim günğ beklerim. Yaşam devam ediyor ancak yaşam da onunla kıymetli. O olmadan sadece beden olarak yaşarım, aşk duygusu da onunla birlikte toprağa düşer

Beraber gittiginiz manzaraya gidip güneşin batması dogması tat vermiyor her zaman yemek yediginiz yer tatsız tuzsuz geliyor kısacası zaman çok acımasız gelir artık gerçek sevenlere…

Berbat bir his seneler oldu aklımdan çıkmıyor en acısı da her şeyi verecek olsan bile bunun artık hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini anlamak oluyor