İlk aşkıma ikinci şansı vermediğim için yıllar sonra pişman olmak normal mi?

Kızlar... Gece saat kaç bilmiyorum. Saatlerdir ağlıyorum ve kafamın içinde tek bir soru dönüp duruyor. 4 yıl önce ilk aşkım... İlk sevgilim... İlk yaram... Gözümün içine baktığım, uğruna canımı vereceğimi sandığım adam beni aldattı. Çok ağladı, çok yalvardı, diz çöktü, ikinci bir şans istedi. Ama ben vermedim. Çünkü o gün gururum, sevgimden daha güçlüydü. Ağlayarak gittim ama yine de dönmedim. Yıllar geçti. Hayatıma başka biri girdi. Bu kez öyle delicesine bir aşk da yoktu. En başından beri tek duam "Ne olur aldatmasın."dı. Sonra güvendim... Ve o da aldattı. Ama bu kez affettim. İşte beni öldüren de bu. Aylardır kendime aynı soruyu soruyorum. Madem bir gün gururumu yutabilecek, ihaneti affedebilecek birine dönüşecektim... Neden bunu uğruna şiirler yazdığım, onsuz nefes alamadığımı sandığım adama yapmadım? Eğer bu dünyada ikinci bir şansı hak eden biri vardıysa, benim gözümde o oydu. Şimdi gecenin bir yarısı sadece bunu düşünüyorum. İlk aşkımı mı kaybettim, yoksa hayatımın en büyük pişmanlığını mı yaşadım bilmiyorum. İçimde yıllardır kapanmayan yaranın acısı, bugün ilk kez bu kadar derin hissediliyor. Bunu yaşayan oldu mu? Yıllar sonra "Keşke ikinci şansı ona verseydim..." diye içinizi parçalayan bir pişmanlık yaşadınız mı?