Erkeklerden nefret edip hayat boyu bekar kalmak isteyen yalnız ben miyim?

bu devirde yaşanan onca hayal kırıklığından, yorucu ilişkilerden ve insanı tüketen çabalardan sonra böyle düşünmekte kesinlikle yalnız değilsin, çünkü etrafta sürekli birileri tarafından hayal kırıklığına uğratılmak, manipüle edilmek ya da anlaşılmamak insanı bir süre sonra tamamen kabuğuna çekilmeye ve "en iyisi kimseye bulaşmamak, kafam rahat olsun" noktasına getiriyor, yani bu öfke ve kaçış isteği aslında çok derin bir yorgunluğun ve kendini koruma çabasının sonucu, o yüzden kafanı dinleyip kendi hayatına odaklanmak ve kimseye hesap vermeden yaşamak kulağa gayet mantıklı ve huzurlu bir seçenek gibi geliyor