Kendinize bile zor itiraf ettiğiniz bir şey var mı?

Yıllardır kendime itiraf etmekten kaçtığım bir gerçeği artık inkâr edemiyorum. Ben artık hayatımda birini istiyorum.

Bu, geçmişimi unuttuğum ya da yaşadıklarımı değersiz gördüğüm anlamına gelmiyor. Bazı insanlar hayatımızdan gitse de kalbimizde hep yaşamaya devam eder. Onların yeri ayrıdır, bunu değiştirmeye de çalışmıyorum. Ama insanın kalbi sadece acıyı taşımak için yaratılmamış. Bazen yeniden gülmek, yeniden heyecanlanmak, günün sonunda "Bugün nasılsın?" diye soracak bir ses duymak istiyor.

Artık anladım ki aradığım şey yalnızlığımı dolduracak biri değil. Benimle aynı yolda yürümeyi seçen, suskunluğumu da anlayan, huzur veren bir yol arkadaşı istiyorum. Çünkü boşluklar başka insanlarla kapanmıyor; insan önce kendisiyle barışıyor, sonra gerçekten sevebiliyor.

Belki geç kaldım, belki hayat bana bu duyguyu yıllar sonra yeniden hissettirdi. Ama bunun utanılacak bir tarafı yok. Sevmek de sevilmek de insan olmanın en güzel taraflarından biri.

Kalan ömrümde büyük fırtınalar değil, omuz omuza yürünecek sakin bir yol istiyorum. Eğer kader böyle birini karşıma çıkarırsa, bu kez sevgiyi sadece yaşamak değil, kıymetini bilerek yaşamak istiyorum.

Kendinize bile zor itiraf ettiğiniz bir şey var mı?
Cevapla