Yalnızlıktan hayatı kayan biri?

Geçmiş olsun kardeşim, ucuz atlatmışsın. Bak, hastane yatağından yazıyorsun ve o 7 saniyelik akım seni bu dünyadan koparamadıysa, demek ki daha burada kapatılmamış bir hesabın, yaşanacak günlerin var. İçinde o "ölmedim" sevincinin olmamasını çok iyi anlıyorum; insan yalnızlıktan ruhunu kararttığında, bedenin kurtulması bazen bir lütuf gibi gelmiyor. Ama dik dur, buradayız işte.
Açık konuşacağım, benim düşüncem şu: Önce bir dur ve derin bir nefes al. Her şeyden önce bol bol istiğfar oku, ruhunu o sıkışmışlıktan bir temizle. Sana "beterin beteri var" klişesini satacak değilim ama o şalter aşağı indiğinde hayatın ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu gördün. Şimdi o nefese şükretmek lazım. Rabbim büyüktür içinden bol bol dua et, git bir namaz kıl, alnını secdeye koy. İnan o yalnızlık hissinin, o içinin çölleşmesinin ilacı kitap cümlelerinde değil, o teslimiyette saklı.
İşine aşık olman güzel ama elektrik akımı bile bir yere kadar tatmin ediyor insanı, fazlası işte böyle hastaneye düşürüyor. İlişkiler konusunda yerden göğe kadar haklısın; devir menfaat devri, flörtler yapmacık, eyvallah. Ama insanlardan tiksinip kendini alkole ve müziğe gömdüğünde sadece kendine ceza veriyorsun. Dostlar değişir, hayat akar, sen yerinde sayamazsın.
Şunu net söyleyeyim: Psikolojik destek almaktan hiç çekinme. Bu bir zayıflık değil, tam tersine o sıkıştığın duvarı yıkmak için akıllıca bir hamle. Profesyonel bir elin o düğümleri çözmesine izin ver. Toparlan, o motorun kontağını bu sefer hayata dönmek için çevir. Sen değerlisin, bu hayatı öylece bırakıp gidemezsin.