25 yasinda hayata karsi umutsuzluk, hicbir seyden zevk almamak depresyon mu?

Evet hayat o kadar zor ki bu yükün altında ezilmemek için monotonluğa sığınıyoruz. Çünkü risk çok fazla. Arkanda desteklicek bi anne baba abi yoksa sıfırdan biyerlere gelmek nerdeyse imkansız. Mesela senerdir denize gitmedim yeni çalıştığım yerde organize olup denize gidiyolar beni çağırıyolar çeşitli yalanlar uydurup gitmiyorum maça çağırıyolar gitmiyorum poligona gidiyolar gitmiyorum tedirginlik değilde bi eğlencesi yok artık benim için napıcam gidip 3-5 saat vakit geçirip geri aynı eve geri gelicem e değişicek. Resmen sadece nefes alıyorum fatura ödüyorum yalandan kendime vakit ayırıyorum diye spor yapıyorum cild bakımı yapıyorum tek başıma. İzinli günlerimde bile gidip eski arkadaşımın dükkanına yardım ediyorum çalışıyorum. Sevgili yapim diyorum 1 haftada yoruluyorum aşık bile olamıyorum kalbim kararmış zihnim kararmış halbuki ne kadar hayat doluydum ne kadar eğlenceli biriydim çevrem çok genişti renkli bi kişiliğim vardı şimdi siyah ve gri bi hayat yaşıyorum

Şu anda anladım ki hayatta hiçbir şey istediğin gibi değil Bu yüzden umutsuzluğa kapılmış. Ama hayatta bazı şeylerin gelip geçici olduğunu bilmen lazım o kadar umutsuz olma daha yaşın çok genç

Depresyon veya herhangş bir hastalık değil. Dümdüz T. C genci olmak. 4 yıldır aynı şeyi hissediyorum ve üzülerek söylüyorum ki hissetmeye devam edeceksin. Ama alışıyorsun biraz