Neden hiç olmuyor?

belki de en basit cevap şu: çünkü insanlar artık çok meşgul. gerçekten, içten içe yorgun ve dağılmış haldeler.
herkes bir yerlere yetişiyor. herkes sosyal bir kelebek, programlar dolu, günler tıklım tıklım. ve kimsenin kalbinde, duygusal bir ilişkiye ayıracak yeri yok.

bazen kendime diyorum ki, bir kadın birinden gerçekten hoşlanırsa, onu kaybetmemek için elinden geleni yapar. ama sonra fark ediyorum… insanlar öyle bir tempoda yaşıyor ki, duygulara bile sıra gelmiyor artık.
düşünsene…
haftada minimum 40 saat çalışıyorsun. yol, yemek, angarya derken 60 saat uçup gidiyor.
56 saat uyuyorsun — çünkü başka çaren yok.
bir hobin varsa 5 saat.
ailene, sevdiklerine 5 saat.
iki arkadaş buluşması, etti 10 saat daha.
kendine bakman lazım; spor, bakım, biraz da dinlenme… 10 saat de oradan.

geriye ne kalıyor?
toplasan 20 saat.
teoride bu fena bir sayı değil gibi. ama gerçekte, o 20 saat çoğu zaman sadece boş bakışlar, başıboş kaydırmalar, ertelenmiş mesajlar oluyor.

çünkü insanlar genelde sevgili olasılıklarından çok, zaten hayatlarında olanlara yatırım yapıyorlar. yeni birini tanımak? zaman, enerji, cesaret istiyor.
ve kimsenin içi o kadar boş değil artık. kimsenin kalbi müsait değil.

Yalnız değilsin, olmayacaksın da