İnsan neden sevmekten çok sevilmeye odaklanır?

Bayağı net ve açıklayıcı olmuş teşekkür ederim bu güzel yazı için. Ancak şöyle bir şey var insan ne kadar sevilirse sevilsin her zaman bir şüphe duyuyor o sebepten sevmek risk olarak görülsede şüpheye yer vermeyecek tek gerçek değil midir

Yine benzer bir cevap vereceğim, mazur görün lütfen.

İlk zamanlarda sevilmek insana güzel hissettirebilir. Fakat zaman geçtikçe bu his, ya bir gün biterse, acaba beni seviyor mu ben den soğudu mu kaygılarınıda beraberinde getirebilir. Bu yüzden yalnızca sevilmeye ihtiyaç duymak bazen insana iyi gelmesini düşünmekten ziyade insana yük haline gelebiliyor.

Oysa sevmek farklıdır. İnsan, karşılık beklemeden sevdiği için çabalar. O çabanın kendisi bile insana huzur verir. Emin olduğu bir şey vardır ki o da sevdiğini bilmek. Sadece sevdiğini düşünmek bile insanın içini hoş ederken neden sevmek ve sevgisi için emek vermek çoğu zaman hor görülüyor?
Bu sadece aklıma gelen karşı bir argüman 🤷‍♂️

Aslında mantıken doğru bir yaklaşım söyledikleriniz kabul ediyorum. Ancak ilişkilerin içinde kim kendisinden taviz vermez ki kim suistimale uğramaz bunun doğruluğunu savunmuyorum işin doğası gereği bu şekilde bir durumda var. Sonucu ne olursa olsun insan bu sebepten dolayı sevmekten yine vazgeçmez çok nadirdir kendine olan saygısını kaybetmemek adına dik bir duruş sergileyip her şeye rağmen ayrılsın.