Birini sevmen için içinin sana benzemesi yeterli midir😄?

Birini sevmek… İnsanın iç dünyasında başlayan bir yankıdır bu.

Bence bu sorunun cevabı hem evet hem hayırdır. Çünkü benzerlik, sevgiyi başlatabilir ama onu yaşatmaya her zaman yetmez.

İnsan, kendine benzeyende bir güven bulur. Aynı yerlerden incinmiş, aynı şeylere gülmüş, aynı sessizliklerde kaybolmuş iki insan birbirini daha hızlı fark eder. Bu bir çekimdir; neredeyse içgüdüsel. “Beni anlar” hissi, sevginin kapısını aralar. Çünkü anlaşılmak, insanın en eski ihtiyacıdır.

Ama zamanla şunu görürsün: Benzerlik, sadece başlangıçtır. İki insanın aynı yerden bakması, aynı yöne yürüdüğü anlamına gelmez. Hatta bazen çok benzer iki insan, birbirinin aynasında kendi karanlığını daha net görür ve orada çatışma başlar.

Sevgi, sadece “ben sana benziyorum” cümlesi değildir. Bazen “ben sana benzemiyorum ama yine de seni anlamaya çalışıyorum” diyebilmektir. Asıl olgunluk burada başlar. Çünkü gerçek bağ, benzerlikten değil, çabanın kendisinden doğar.

İçimizin birbirine benzemesi bizi yakınlaştırır, evet. Ama bizi bir arada tutan şey, benzerlik değil; farklılıklarımıza rağmen birbirimize alan açabilme gücüdür. Birini sevmek, kendini onda görmek değil; kendini kaybetmeden onu görebilmektir.

Belki de en doğru cevap şudur: İçin sana benzeyen birini sevmek kolaydır. Ama seni senden farklı olanı sevebiliyorsan, işte orada gerçek sevgi başlar.

Onu sevmem için yeterli bir sebep değil çünkü benzerlik sadece başlangıçta bir uyum ve ortak dil yaratır ancak sevgi dediğimiz şey aslında o benzerliğin ötesinde birbirini tamamlayan zıtlıkların yarattığı o benzersiz dengede saklı tamamen bana benzeyen biriyle olmak belki ilk başta çok konforlu ve anlaşılır gelebilir ama zamanla bu aynılık insanı geliştirmekten ziyade kendi içinde bir kısır döngüye hapseder yani sevgi için biraz farklılık biraz da o farklılıkların yarattığı keşif süreci bence çok daha değerli

Hayır ruhuma dokunmuş olması yeterli gadası 🙃🙃