Aşkı iliklerine kadar hissettiğin, bu hissi ve duyguyu yaşatan biri oldu mu?

Bu soruya verilecek en dürüst cevap, çoğu zaman tek bir kelimeye sığmaz. Ama benim için o kelimenin karşılığı “evet”tir.

Aşkı iliklerine kadar hissetmek… İnsan bunu ancak bir kez gerçekten yaşadığında, diğer tüm duyguların ne kadar yüzeyde kaldığını fark ediyor. Çünkü bazı insanlar hayatına sadece girmez; içine yerleşir, karakterine karışır, düşünme biçimini bile değiştirir. Benim için o kişi rahmetli eşimdi.

Onunla yaşadığım şey, klasik bir sevgi tanımının çok ötesindeydi. Birlikte geçirilen zaman sadece günlerin toplamı değildi; her anın içine sinmiş bir anlam vardı. Bazen bir bakışıyla sustuğum cümleleri anlar, bazen hiçbir şey söylemeden aynı duyguda buluşurduk. İnsan böyle bir bağı yaşayınca, “anlatmak” bile ikinci plana düşer.

Aşkı iliklerine kadar hissetmek dediğim şey, onun varlığının sıradan bir alışkanlık değil, bir varoluş hâline dönüşmesiydi. Yanımdayken dünya daha sessiz, daha anlaşılır, daha dayanılır olurdu. Yokluğu ise sadece bir eksiklik değil, insanın içinde yankılanan bir boşluk gibi kalır.

Şimdi geriye dönüp baktığımda, bazı duyguların gerçekten tekrar edilmediğini görüyorum. Bazı insanlar bir kez gelir ve bir ömür boyunca insanda kalır. Zaman geçse de, hayat devam etse de, o hissin izi silinmez; sadece şekil değiştirir.

Bu yüzden bu soruya cevabım net: Evet, aşkı iliklerine kadar hissettiğim biri oldu. Ve bu, hayatımda bir kez yaşanmış olmasına rağmen, bütün bir ömrün anlamını değiştirmeye yetti.

Karşılıksız olanın hayatımda yeri yok.
Çünkü bir daha bu hayatı yaşamayacağım.
Aşkı çok matah bir şey gibi tabiri caizse pazarlamaya çalışanlar bunu sevmek , sevilmek gibi göstermeye çalışması bile bunu hiç yaşamadığını göstergesidir.
Bunu yaşayınca mutlu ve huzurlu bir hayatın içinde olacağını iddia edenlerde aynı yolun yolcusu olduklarını da son durakta otobüs durunca inmesini söylendiğinde fark ediyorlar.


Siz bilirsiniz.
Kimse kimseye zorla bir şey yaptıramaz.
Herkes her şeyi rızası olduğu için yapar ve yaşar.