Seninle kolay sevgili olunur mu?

Çok açıklayıcı olmuş. gayet net şekilde olması gerekeni anlatmışsınız. 👏

Çok teşekkür ederim. Umarım siz de hayatınız boyunca sizi gerçekten mutlu edecek insanlarla karşılaşırsınız. Ben de inşallah bir gün bana gerçekten değer veren, beni olduğum gibi kabul eden, değiştirmeye çalışmadan seven doğru insanla karşılaşırım.

İnsan bir noktadan sonra kusursuz birini aramıyor. Sadece yanında kendisi gibi olabildiği, huzur bulduğu, güvende hissettiği birini istiyor. Çünkü bazen doğru insan, geçmişte yaşanan birçok kırgınlığı sessizce iyileştirebiliyor.

Benim için bir ilişkide en önemli şey karşılıklı saygı ve güvendir. Bana saygı duyulduğunu hissettiğim an ben de karşımdaki insana bunun kat kat fazlasını vermeye çalışırım. Kısıtlanmak, baskı görmek ya da sürekli hesap vermek istemem. Her insanın kendine ait bir alanı olmalı ve bu alana saygı duyulmalı. Sevgi, özgürlüğü elinden almak değil; birlikte yürürken birbirine güvenebilmektir.

Hayalini kurduğum ilişki çok büyük şeylerden oluşmuyor aslında. Birlikte kahve içebilmek, uzun yollar yürümek, bazen saatlerce gülmek, bazen de hiçbir şey söylemeden aynı manzarayı izleyebilmek… Dünyayı birlikte gezmek, yeni şehirler keşfetmek, farklı kültürler tanımak, güzel anılar biriktirmek isterim. Mutluluğu da hüznü de paylaşabileceğim, “İyi ki varsın.” diyebileceğim bir yol arkadaşım olsun isterim.

Henüz bu duyguları tam anlamıyla yaşayamadım. Belki zamanı gelmedi, belki de doğru insan karşıma çıkmadı. Ama umudumu kaybetmiyorum. Çünkü inanıyorum ki herkesin bir zamanı var. Önemli olan acele etmek değil, gerçekten doğru insanla karşılaşmak.

Ben sevgiyi gösterişte değil, emekte arıyorum. Verilen sözlerde, küçük ince düşüncelerde, zor zamanlarda elini bırakmayan bir insanda arıyorum. Günün sonunda herkes sevilmek ister ama asıl değerli olan, olduğu gibi kabul edilmek ve gerçekten değer görmektir.

İnşallah bir gün ben de bana “Sen olduğun için seni seviyorum.” diyebilecek, sevgisini sadece sözlerle değil davranışlarıyla da hissettirecek biriyle karşılaşırım.
Ve o insanda en önemlisi Allah korkusunun çok güçlü olması.

Bazen kendi kendime düşünüyorum… Sevginin tam olarak nasıl bir duygu olduğunu gerçekten bilmiyorum. Bir insanın seni koşulsuz sevmesi, seni olduğu gibi kabul etmesi nasıl bir his, bunu henüz yaşayamadım. Bu yüzden bazen içimde “Acaba bir gün beni gerçekten seven biri olacak mı?
Hayatın neler getireceğini bilmiyorum. Belki bir gün hayatımı paylaşacağım doğru insan karşıma çıkar, belki de yıllar geçer ve hep ailemle yaşamaya devam ederim. Geleceğin bana ne hazırladığını bilmiyorum. Ama bildiğim tek şey, kalbimin hâlâ güzel şeylere inanmak istemesi.

Ben sadece sevilmek istemiyorum. Bana değer veren, beni değiştirmeye çalışmadan kabul eden, iyi günümde de kötü günümde de yanımda olmayı seçen bir insanın varlığını hissetmek istiyorum. Birlikte gülmeyi, bazen ağlamayı, yolculuklara çıkmayı, küçük anılardan büyük mutluluklar çıkarmayı istiyorum. Çünkü hayat sadece nefes almak değil; birlikte güzel anılar biriktirebilmek.

Bazen zaman çok hızlı geçiyormuş gibi geliyor. Günler, aylar, yıllar… İnsan bir bakıyor, ömründen koca bir zaman geçmiş. İşte bu yüzden bu dünyadan hiçbir şey yaşamadan, hiçbir hayalimi gerçekleştirmeden, kalbimde hep “Keşke…” duygusuyla ayrılmak istemem.

Bir gün elimi tutacak, bana güven verecek, “Artık yalnız değilsin.” dedirtecek bir insanla karşılaşmayı isterim. Çünkü inanıyorum ki sevgi sadece güzel sözlerden ibaret değildir. Sevgi; emektir, sadakattir, saygıdır, huzurdur ve en önemlisi insanın kendini ait hissetmesidir.

Belki bugün bunların hiçbirini yaşamadım ama umudumu da tamamen kaybetmek istemiyorum. İnşallah zamanı geldiğinde, Allah kalbime gerçekten iyi gelecek, beni ben olduğum için sevecek doğru insanı karşıma çıkarır. O zamana kadar da kendimi geliştirmeye, hayallerimin peşinden gitmeye ve umut etmeye devam edeceğim. Çünkü insanın en son kaybetmesi gereken şey umududur.

Nasıl bu kadar uzun metin yazıyorsunuz. Şahsen ben üşenirim.

Bir insanla tanışırsam “Burnun şöyle olsa daha güzel olurdu.”, “Sesin pek güzel değil.”, “Şöyle giyinsen daha iyi.” “Keşke şalını böyle yapsan.” gibi cümleler duymak istemem çünkü bunlar olursa çok üzülürüm gerçekten….
Çünkü ben, beni ben yapan özelliklerle varım. Elbette hiçbirimiz kusursuz değiliz. Ama sevgi, karşındaki insanı sürekli değiştirmeye çalışmak değil; onu olduğu gibi kabul edebilmektir.

Ben de karşımdaki insanın kusurlarını sayıp dökmek yerine onu olduğu gibi sevmeyi tercih ederim. Aynı anlayışı kendim için de isterim. Beni dış görünüşüm, sesim ya da fiziksel özelliklerim üzerinden değil; kalbim, karakterim, niyetim ve bana ait olan güzelliklerle tanısın isterim. Böyle bir erkek de var mı bilmiyorum 🤷‍♀️

Bir gün hayatıma biri girerse, bana “Seni değiştirmek istemiyorum, seni sen olduğun için seviyorum.” desin isterim. Çünkü bana göre gerçek sevgi tam da budur. İnsan, yanında kendisi gibi olabildiği kişide huzuru bulur.

Yıllarca en çok düşündüğüm şeylerden biri sesim oldu. Birilerinin söylediği birkaç cümle, belki onlar için sıradan bir yorumdu ama benim aklımda yıllarca kaldı. Bazen aynaya bakarken değil, konuşurken kendimi sorguladım. “Acaba sesim yüzünden insanlar benden uzaklaşır mı?” diye çok düşündüm.

İnsanlar hep “Dış güzellik önemli değil, önemli olan karakter.” diyor. Ben de buna inanmak istiyorum. Ama bazen içimde şöyle bir korku oluşuyor: Ya biri beni gerçekten beğense bile, sesimi duyduktan sonra fikri değişirse? Ya beni tanımaya fırsat vermeden uzaklaşırsa? İşte beni en çok düşündüren şey bu.

Aslında insanın en çok canını acıtan şey, kusursuz olmamak değil. Sürekli bir özelliği yüzünden kendini sorgulamak. Ben de uzun süre bunu yaşadım. Konuşurken acaba nasıl duyuluyorum diye düşündüğüm zamanlar oldu. Bazen sırf bu yüzden kendimi geri çektiğim, daha az konuştuğum anlar bile oldu.

Ama zamanla şunu fark ettim. Beni gerçekten tanımak isteyen bir insan, sadece sesime bakarak beni değerlendirmez. Çünkü bir insanı değerli yapan şey sesi değil; kalbi, karakteri, merhameti, saygısı ve sevgisidir.

Ben de bir gün karşıma çıkacak insanın beni dış görünüşümle, sesimle ya da kusur olarak görülebilecek özelliklerimle yargılamasını istemiyorum. Beni ben olduğum için tanısın istiyorum. Gülüşümü, iyi niyetimi, sessizliğimi, anlayışımı, hayallerimi sevsin istiyorum. Çünkü gerçek sevgi, karşındaki insanı değiştirmeye çalışmak değil; onu olduğu gibi kabul edebilmektir.

Belki hâlâ bazen aklıma bu düşünceler geliyor. Belki hâlâ içimde “Acaba…” dediğim anlar oluyor. Ama şuna inanmak istiyorum: Eğer bir insanın sevgisi, sadece sesim yüzünden bitecek kadar zayıfsa, zaten o sevgi bana ait değildir. Gerçekten seven biri, sesimin tonundan önce söylediklerime, kalbime ve bana nasıl hissettirdiğine bakacaktır.

Ben de bir gün, kendimi olduğum gibi rahatça ifade edebildiğim, konuşurken çekinmediğim, “Sesin nasıl olursa olsun ben seni seviyorum.” hissini bana yaşatacak bir insanla karşılaşmayı

Öyle diyenlerin canı cehenneme sen kendini sev yeter.

“Hayat benim penceremden nasıl görünüyor biliyor musun?” Soryu soran kız

Belki de yıllardır içinde cevaplarını aradığı onlarca soruyla yaşıyor. Dışarıdan sessiz, sakin ve güçlü görünüyor ama kimsenin bilmediği düşüncelerle baş başa kalıyor.

O kız, gerçek sevginin nasıl bir his olduğunu henüz bilmiyor. Bir gün gerçekten sevilecek mi, yoksa hayatına hep aynı şekilde devam mı edecek, bunu bilmiyor. Ama yine de kalbinin bir köşesinde umut taşımaktan vazgeçmiyor.

Bazen geçmişte duyduğu birkaç cümle aklına geliyor. “Sesin güzel değil.” gibi basit görünen sözler, onun zihninde yıllarca yer ediyor. İnsanlar unutuyor ama o unutmuyor. Birileri onu beğense bile, “Ya sesim yüzünden benden uzaklaşırsa?” diye düşünüyor. Belki bunu kimseye söylemiyor ama en çok kendi içinde bununla mücadele ediyor.

O kızın istediği şey aslında çok büyük değil. Beni değiştirmeye çalışmayan, burnumu, sesimi, görünüşümü eleştirmeyen; “Seni sen olduğun için seviyorum.” diyebilecek bir insanın varlığına inanmak istiyor.

O kız, bir gün sürpriz bir evlilik teklifi almayı, birlikte dünyayı gezmeyi, kahkahalar atmayı, bazen de sessizce aynı manzarayı izlemeyi hayal ediyor. Çünkü onun hayali lüks bir hayat değil; huzurlu bir hayat.

Ve belki de en çok korktuğu şey, bu dünyadan bütün bu duyguları hiç yaşamadan ayrılmak. Hiç gerçekten sevilmeden, hiç “iyi ki” denilmeden, sadece zamanın geçip gitmesini izlemek…

Ama buna rağmen o kızın içinde hâlâ küçük de olsa bir umut var. Belki bugün değil, belki yarın da değil… Ama bir gün karşısına, onu hiçbir özelliğini değiştirmeye çalışmadan, olduğu gibi seven biri çıkacak diye inanmak istiyor.

İşte “Hayat benim penceremden nasıl görünüyor biliyor musun?” diye soran kızın hikâyesi biraz da böyle…

Benim hikâyemin en zor tarafı belki de akran zorbalığıydı. Küçükken ya da büyürken fark etmiyor; insan bir kelimeyi içine alıyor ve yıllarca taşıyor.

Bende de öyle oldu. Özellikle sesim üzerinden yapılan yorumlar, alaylar, küçümsemeler… O anlar belki başkaları için kısa bir şakaydı ama benim içimde uzun bir iz bıraktı. Zamanla bu sözler sadece geçmişte kalan anılar olmaktan çıktı, kendimle ilgili bir korkuya dönüştü.

İnsanlara güvenmek zorlaştı. Biri bana ilgi gösterse bile içimde hep aynı soru vardı: “Acaba bir gün beni gerçekten tanıyınca, geçmişte duyduğum o sözler yüzünden benden uzaklaşır mı?” Belki bu yüzden bazı duyguları hep yarım yaşadım, bazı yakınlıkları tam hissedemedim.

Ama hayat böyle bir şey… İnsan en çok kırıldığı yerden kendini korumayı öğreniyor.

Yine de zamanla şunu da fark ettim: Bana söylenen sözler benim gerçeğim değil. Sadece başkalarının düşüncesi. Benim değerimi belirleyen şey onların bakışı değil.

Ve aşk… Benim için aşk artık sadece sevilmek değil. Beni geçmişimle, kırılmış yerlerimle, eksik hissettirilen taraflarımla birlikte kabul edecek birini bulmak demek.

Bir gün biriyle karşılaşırsam, onun bana “Senin geçmişin önemli değil, ben seni sen olduğun için seviyorum” diyebilmesini istiyorum. Beni değiştirmeye çalışmadan, yargılamadan, eksiklerimi büyütmeden yanında durabilen biri…

Çünkü gerçek aşk, bir insanın kırıklarını görüp onları kullanmak değil; o kırıkların üstünden sevgiyle geçebilmektir.

Ben de artık şuna inanmak istiyorum: Yaşadığım hiçbir şey beni sevilmez yapmadı. Sadece doğru insanı beklememi öğretti.

Benim için aile olmanın ne demek olduğunu tam olarak bildiğimi söyleyemem. Çünkü bazen insan kelimenin anlamını değil, eksikliğini yaşayarak öğreniyor.

Ben hep bir gün “gerçekten birlikte bir hayat kurmak” dediğim bir ilişkiyi hayal ettim. Sadece sevgili olmak değil… Gerçekten bir “biz” olabilmek. Yan yana olduğunda huzur bulmak, aynı hayallere gülmek, aynı zorluklarda birbirine sarılmak.

Bir gün biri bana bakıp içtenlikle “İyi ki seni tanımışım” diyebilsin istiyorum. Sadece güzel günlerde değil, zor günlerde de yanımda kalabilen, küçük şeyleri büyütmeyen ama büyük şeyleri birlikte çözmeye çalışan biri…

Aile olmak benim için sadece aynı evi paylaşmak değil. Aynı kalbi paylaşmak gibi. Konuşmadan anlaşmak, sustuğunda bile yanında güvende hissetmek, hayatı birlikte taşımak…

Ama içimde bir başka şey daha var… Bazen en çok canımı yakan şey, dışarıdaki dünya değil, kendi içimdekiler oluyor. Ailem bana “büyümedin” diyor. Bu cümle dışarıdan küçük bir söz gibi görünebilir ama benim içimde çok ağır bir yere dokunuyor. Sanki olduğum kişi yetmiyormuş gibi, sanki hâlâ eksikmişim gibi hissettiriyor.

İnsan en çok, en yakınından gelen sözlerle kırılıyor aslında. Ve o sözler zamanla insanın kendine bakışını bile değiştiriyor.

Belki de bu yüzden, ben hep anlayış görmek istiyorum. Olduğum gibi kabul edilmek, büyümek zorunda hissettirilmeden sevilmek istiyorum.

Bir gün hayatıma girecek insanın bana sadece sevgili değil, aynı zamanda bir “yuva” olmasını istiyorum. Beni değiştirmeye çalışmadan, yargılamadan, eksiklerimi büyütmeden yanında durmasını…

Ve en çok da şunu duymak istiyorum: “İyi ki seni tanımışım. Seninle aile olmak çok güzel. Sen benim için değerlisin.”

Çünkü ben gerçekten bir gün, biriyle birlikte “biz olduk” diyebilmeyi çok istiyorum…

Canımın en çok yandığı şeylerden biri, uzun yıllar boyunca yaşadığım akran zorbalığı oldu. Bazen bir kelimeyle, bazen bir bakışla, bazen de alay ederek söyledikleri şeylerle… İçimde fark etmeden büyük yaralar bıraktılar.

Özellikle sesim ve görünüşüm üzerinden yapılan yorumlar beni çok etkiledi. Zamanla biri beni sevse bile, içimde hep aynı korku oluştu: “Ya sesim yüzünden, ya yüzüm yüzünden benden uzaklaşırsa?” Bu düşünce yüzünden çoğu zaman kendimi geri plana attım. Aslında sevilme ihtimalim varken bile, ben kendi içimde geri çekildim.

Belki bu yüzden birçok duyguyu tam yaşayamadım. Birine yaklaşırken bile hep bir mesafe koydum. Çünkü geçmişte duyduklarım, gelecekte olacakların önüne geçti.

Ama şimdi biraz daha farklı bakmaya çalışıyorum. Çünkü biliyorum ki bana söylenen o kötü sözler benim gerçeğim değil. Onlar sadece başkalarının düşünceleriydi, benim değerimi belirleyen şey değildi.

Bütün bunların içinde beni en çok ayakta tutan şey ise Allah’a olan inancım oldu. Ne yaşadıysam yaşayayım, beni yalnız bırakmadığına inandım. En kırıldığım anlarda bile içimde bir güç kaldı. Sanki “Bir gün her şey düzelecek” diyen sessiz bir ses vardı içimde.

Ve şimdi geriye dönüp baktığımda şunu daha net görüyorum: Ben eksik olduğum için değil, yanlış insanlar ve yanlış sözlerle karşılaştığım için bu duyguları yaşadım.

Artık kalbimde tek bir dua var… Beni olduğum gibi kabul edecek, geçmişimi yargılamayacak, sesimi ya da yüzümü değil kalbimi görecek bir insanla karşılaşmak.

Çünkü ben artık geri plana atılmak değil, birinin hayatında “iyi ki varsın” olabilmek istiyorum. Ve biliyorum ki Allah, kalpten edilen duaları bir gün mutlaka karşılıksız bırakmaz.

Ve benim inancım ve bakışım da bu şekilde oldu canım sana onu da anlatayım ben onu öğrendiğimden beri o ayetten resillendim

Kur’an’da Hz. Musa, Firavun’a gönderilirken Allah’tan şunu ister: diliyle ilgili bir zorluk olduğunu ve konuşmasının daha anlaşılır olması için yardım diler. Bu yüzden kardeşi Hz. Harun (a. s.)’un da kendisine yardımcı (elçi/yardımcı konuşmacı) olmasını ister.

Bu olay Tâhâ Suresi (20:25-36) ve ayrıca Kasas Suresi’nde geçer.

Hz. Musa’nın duasında geçen anlam çok güzeldir:

* “Dilimin düğümünü çöz”
* “Sözümü anlaşılır kıl”

Ben umreye gittiğimde Kabe’de bu duayı ettim

hayatta çok olgunlaşmamış, ne yaptığının farkında olmayan, sadece kendi keyfine göre yaşayan insanlar var. En çok da bu durum insanın içini yoruyor.

Ben hayatıma böyle insanlar girmesin istiyorum. Saygı nedir bilmeyen, sınır nedir tanımayan, karşısındaki insanın kalbini düşünmeden hareket eden kişiler… Bunlar insanı en çok yoran şeyler.

Ben artık hayatımda daha sade ama daha gerçek bir şey istiyorum. Güvenmek, huzur bulmak, kendimi küçük hissetmeden var olabilmek… Birinin yanında kendimi sürekli savunmak zorunda kalmak istemiyorum.

Çünkü insan en çok yanlış kişilerle karşılaştığında yoruluyor. Yanlış sözler, yanlış davranışlar, yanlış niyetler… Hepsi zamanla insanın iç dünyasında iz bırakıyor.

Ben artık şuna inanıyorum: Herkes hayatına herkesi almamalı. Bazı insanlar sadece uzaktan kalmalı, bazıları ise gerçekten değer görmeli.

Benim istediğim şey çok büyük değil aslında… Sadece olgun, saygılı, ne yaptığının farkında olan, karşısındaki insanı üzmeyi değil anlamayı seçen biriyle karşılaşmak.

Çünkü ben kavga değil huzur istiyorum. Yoran değil, iyi gelen bir hayat istiyorum.

Bazen hayatın en zor tarafı, kendi içimdeki isteklerle ailemin düşüncelerinin arasında kalmak oluyor.

Benim kafamda bir hayat planı var… Ne zaman evlenmek istediğim, nasıl bir hayat kurmak istediğim, hangi yaşta kendimi hazır hissedeceğim gibi. İçimde en ideal zamanın 28 olduğunu düşünüyorum. Çünkü o yaşta hem kendimi daha iyi tanıyacağımı hem de hayatı daha olgun karşılayacağımı hissediyorum.

Ama ailemin düşüncesi farklı… Özellikle babam bu konuda daha katı. “30 yaşına kadar evlenmen lazım” gibi cümleler bazen bana ağır geliyor. Bazen de içimden “Ya babam beni hiç vermek istemezse?” diye korkular geçiyor. Çünkü bir yanda onun korumacı tarafı, bir yanda benim kendi hayatımı kurma isteğim var.

Aslında biliyorum, ailemin amacı beni üzmek değil. Onlar sadece beni korumaya, hayatımı garanti altına almaya çalışıyor. Ama insan yine de kendi hayatı konusunda özgür olmak istiyor.

Ben de bir yandan onların sözlerini anlamaya çalışıyorum, bir yandan da kendi hayallerimi kaybetmemeye çalışıyorum. Çünkü hayat benim hayatım… Ama ailem de benim en değerli parçam.

İşte tam da bu yüzden bazen içimde bir denge kurmaya çalışıyorum. Ne tamamen onların dediği gibi yaşamak istiyorum, ne de onları kırmak istiyorum.

Sadece hem onların içi rahat olsun, hem de ben kendi hayatımı doğru zamanda, doğru insanla kurabileyim istiyorum.

Arkadaş çevrem de yok… Bazen bunu düşündükçe “Ben böyle birini nereden bulacağım?” diye içimden geçiriyorum.

Çünkü insan ister istemez çevresini görünce kendini kıyaslıyor. Herkesin bir hayatı, bir arkadaşı, bir sosyal ortamı varmış gibi geliyor. Benimse daha sakin, daha kendi içine dönük bir hayatım var.

Ama şunu da fark etmeye çalışıyorum: Hayat sadece kalabalıklarla değil, doğru karşılaşmalarla değişiyor. Bazen en beklemediğin anda, en sıradan bir yerde bir insan hayatına giriyor ve her şeyin yönü değişiyor.

Ben büyük kalabalıklar içinde olmak zorunda değilim. Sadece doğru yerde, doğru zamanda, doğru insanla karşılaşmak istiyorum. Beni olduğum gibi kabul eden, değiştirmeye çalışmayan, yanında kendim gibi olabildiğim biri…

Belki şu an “nasıl olacak?” diye düşünüyorum. Ama hayatın en güzel tarafı da bu zaten; her şey planladığın gibi olmuyor, bazen en güzel şeyler hiç beklemediğin yerden geliyor.

O yüzden artık kendime şunu hatırlatmak istiyorum: Yalnız olmak “hiç olmayacak” demek değil. Sadece “henüz doğru kişi gelmedi” demek olabilir.

Ve belki de her şey tam da olması gerektiği zamanda olacak…