Aşka dost musun düşman mı?

Aşk benim için; büyük cümlelerin, gösterişli sözlerin ya da herkesin aynı tarifte buluştuğu bir duygu değildir. Aşk, içimde sessizce yer değiştirir. Bazen bir bakışta belirir, bazen bir suskunluğun ortasında kendini hatırlatır. En çok da kelimelerin yetmediği yerde konuşmaya başlar.

Aşk, birini sahiplenmekten çok, onun varlığıyla değişmeyi kabul etmektir. Kendinden bir şeyler eksilirken bile bunu kayıp saymamak, aksine büyümek gibi görmektir. Çünkü bazı insanlar hayatına girmez; hayatının şeklini değiştirir.

Benim için aşk, her zaman mutlu sonlarla yazılan bir hikâye de değildir. Bazen yarım kalır, bazen hiç tamamlanmaz. Ama yine de iz bırakır. O iz, zamanla acı olmaktan çıkar; bir öğretmen gibi sessizce insanı olgunlaştırır.

Aşkın içinde yalnızlık da vardır aslında. Kalabalığın içinde bile tek bir kişiyi düşünmek, onun yokluğunda bile onunla konuşmaya devam etmek… Bu garip ama tanıdık hal, aşkın en gerçek yüzlerinden biridir.

Bazen aşk, birine “gitme” diyememek; bazen de “kal ama değişme” diyememektir. İkisi de aynı yerden acıtır. Çünkü aşk, kontrol değil, kabuldür.

Benim için aşk; ne sadece mutluluk ne de sadece acıdır. İkisinin tam ortasında duran, insanı kendine dürüst olmaya zorlayan bir aynadır. O aynaya baktığımda, karşımdaki kişiden çok kendimi görürüm.

Ve belki de aşk tam olarak budur:
Bir başkasında kendini bulmak, sonra o kendini kaybetmekten korkmadan sevmeye devam edebilmek.