Gerçekten seven insan gurur yapamaz mı?

Bunun mümkün olduğuna inanmak suya ıslak olma demekle aynıdır.
Seven sevdiğine karşılık bulamadığı için yapar.
(Karşınızda insan istiyorsunuz ama ben sevmem sevilirim diyorsunuz.)

İnsan sever ancak bunun süresi sevebilenle yaşadığı sürece.
Duygu his bir yerde bittiyse insan kendine olan saygısını sorgulamaya başlar.
Bunu hatırlama süresi ne kadar uzun olursa kadın ilişkide veya bitiminde yıpranmış olur.
Erkekte bulunduğu ortamda saygınlığını , duyulan saygısını yitirmesine sebep olur.
O yüzden kadın yaşadığı ve bitirdiği (aynı şekilde bitirdiğinden bahsediyorum.) her ilişkide kendini yıpratır.
Erkek ise bitirdiği her ilişkiden birşeyler öğrenir.
Şu zamanda her şeyin akıllısı var erkeğin akıllısı yok diyenler varya o yüzden yanlız yürüyorlar.
Erkek yalnızlığa alışık çünkü erkek 13 yaşından sonra yalnız kalmaya başlıyor.
Kadın için öyle mi.
Sevilmek , merak edilmek , dinlenilmek , değer verilmek isteyen kimse karşılığını ödediği sürece sahip olabilir.
Oturmuş bir yerde gel sen beni sev.
Ne güzel dünya.

Bence insanların kredisi olur. Yani o insanı affetme ve ona tahammül seviyeniz vardır. Kredisi bittiğinde, artık sabrınızın son demlerine geldiğinizde ve karşı tarafın yaptığı saçmalıkları kaldıramayacağınız düzeye geldiğinizde ayrılır gidersiniz. Aile içi ilişkilerde de böyle. Anne babasıyla anlaşamayıp ayrı eve çıkan çok tanıdığım var. Sabah sabah sofrada bir insanın çatal tutma şekline karışılır mı? Böyle etten püften bir şeye bile tahammül düzeyiniz kalmayınca gurur yapar ve ortamdan ayrılırsınız.

Gururdan sonra ayrılık var demek ki, ayrılsam daha mi az canım yanacak?
Kalkıp saygısızlık yapana, küçük dusurene veya görene gidip af dilemek enayiliktir yapılmaması gerekir fakat ufak tefek veya ilişkisel olarak büyük ama saygısızlığın, cignenmelerin olmadığı bir durumda gurur yapmak bir noktaya kadar okay, fakat onu kaybetsem daha mı iyi olacak daha mı az canım yanacak
O olmadıktan sonra haklı olsam neeee olmasam ne anam