Aşkın tarifi nedir?

Aşk ile ilgili yazmaya başladığım mini yazılarımdan bir kesit, beğenerek okursunuz umarım

Bir akşamüstü... Güneş batarken sahilde usulca esen rüzgâr saçlarını okşuyor. Deniz hafif dalgalı; ufukta, bulutların ardına saklanmış bir masal gibi uzanıyor. Ellerini suya uzatıyorsun ama sanki suyun serinliğini bile ısıtıyorsun. O anda, dalgaların kıyıya vurduğu o büyülü sessizlikte, göz göze geldiğimizde zaman duruyor. Bir gülümsemen var... En sıradan cümlelerin arasından bile sıyrılıp insanın içine işleyen. Bazen "Seni seviyorum" demek gerekmiyor; bir gülümseme yetiyor bütün yorgunlukları, bütün acıları unutturmaya. Yağmur usul usul tenine düşerken, toprağın o taze kokusuna karışıyor her şey. Sanki yağmur damlaları, tenine yazılmış şiir dizeleri gibi birer birer süzülüyor. Yürüdüğün yollarda bıraktığın izler var. Her adımında başka bir hikâye taşıyorsun. Ve aslında hayatın içinden geçerken, fark etmeden biraz daha kendin oluyorsun. Gece çöktüğünde gökyüzüne bakıyorsun. Yıldızlar sanki seni izliyormuş gibi... Umutla dolu gözlerinle göğe baktığında, kendi kendine fısıldıyorsun:

"Her şey mümkün..."

Ve sabaha karşı... Sessizce söylenen bir "iyi geceler"in ardından kalan o bakış var ya; işte bazen bir insanın bütün dünyası, o tek bakışın içinde saklı oluyor.

Aşk...

Bazen bir kokuda, bazen titreyen bir seste, bazen de yıldızlara dalıp giderken yakaladığın bir düşüncede...

Ve belki de aşkın en güzel yanı şudur:

Ne yaşanırsa yaşansın, her başlangıcın bir sonu; her sonun da içinde yeni bir başlangıç saklı olduğunu bilmektir.