"Senden sonra kalbimi aşka kapattım" dediğin biri oldu mu?

Evet olmamışım teyit ettim 🤭

Bu saatten sonra o duyguyu yaşamak mümkün mü bilmiyorum, sanırım hayatın gerçeklerini gördükçe toz pembe hayallerin yerini daha gerçekçi, hatta biraz daha koyu renkler aldı. Eskiden olsa belki pembe gözlüklerle gezer, her şeye daha umutlu bakabilirdim ama yaşananlar ve tecrübeler insanı biraz daha temkinli kılıyor. Şimdi bakınca, o siyahlar işin içine girmeseydi her şey daha farklı hayal edilebilirdi belki ama artık o kadar kolay değil. Yine de iyi dileğin için teşekkürler, hayatın ne getireceği belli olmaz ama sanırım artık o ateşin içine eskisi kadar körü körüne atlamıyorum.

Aşkın o sert kapı çalışı belki filmlerde güzel duruyor ama gerçek hayatta kapı kıranın nezaketinden şüphe ederim. Aklın ve mantığın devre dışı kalması bana göre bir eksiklik, çünkü insan kendini tamamen teslim edip kontrolü kaybedince gücünü de yitiriyor sanki. Ben kapıyı sadece çalana değil, o kapıyı nasıl açması gerektiğini bilen, ağırlığı olan ve bana o güveni hissettirebilen kişiye açarım. Kontrolsüzce kırılan bir kapı değil, karşılıklı saygı ve zekayla girilen bir hayat çok daha çekici geliyor. İnsan biraz yaş alınca daha seçici oluyor, artık öyle her kapı çalanı içeri buyur etmiyorum. Çünkü kendi değerimi biliyorum ve hayatımın kapısından kimin gireceğine sadece ben karar veririm.😉

​zsten mesele de tam burada, o kapıyı kırarak gelmeye çalışanla, o kapının anahtarını kime vereceğini bilen arasındaki farkta saklı. Tutku güzel şey, insanı sürükler de mantığı tamamen devre dışı bırakıp kontrolü kaybetmek bana göre değil. Ben o duyguyu yaşarken bile iplerin elimde kalmasını severim. Yine de hayırlısı diyelim, belki de herkesin kapı açma yöntemi farklıdır, benimkisi biraz daha özen ve sabır istiyor