Hayatında "iyi ki sevmişim"dediğin biri oldu mu?

Oldu. Onu sevmek önce kalbimi hızlandırdı, sonra aklıma iyi gelen bir düzen kurdu; sabrı, saygıyı, özürün gücünü orada öğrendim. İçimde sakladığım çocuğu korurken sınır çizmeyi, gurur yutarken bile nezaketi bırakmamayı o hikâyede gördüm. Yaralandığım yerler oldu ama büyüdüğüm yerler daha çoktu; kaybettiğim bazı şeylerin aslında beni kendime yaklaştırdığını orada fark ettim. Bir bakışın günü aydınlatabileceğini, küçük iyiliklerin bir ilişkiyi taşıdığını, susmanın bazen sevgiye hizmet ettiğini ondan sonra daha iyi anladım. Bugün geriye dönüp baktığımda kırgınlık değil, emeğe ve paylaşılan ışığa şükür kalıyor. İyi ki sevmişim, çünkü o sevgi bende iz değil, karakter bıraktı.

Belki bir gün duyarsın..

Bu nasıl sevgi böyle?
Bu nasıl tutku?
Bu nasıl özlem?
Ne zaman gözlerini görsem
Bir çoğalıyorum, bir eksiliyorum

Mutluyum varsın diye
Al uzattım ellerimi
Seni sarsın diye
Ceylanım! Belki bir gün duyarsın diye
Çıkmışım bir dağ başına sana türkü söylüyorum

Ne güzel ellerin var incecik
Ne güzel saçların var sapsarı
Anlasana o yalansız gözleri
O kirpikleri, o dudakları
Düşündükçe baştanbaşa özlem kesiliyorum

Al desem, sana ömrümü versem
Korkarsın, alamazsın ki
Dur desem, kaçarsın yine ceylanım
Gül desem, ağlarsın
Gel desem, gelmeyeceksin, biliyorum

Bu engeller bana göre değil oysa
Ben bu dağları aşarım
Geçerim bu denizleri, korkma
İşte düştüm yollara
Dur, bekle beni, geliyorum

Sevmek inancım, tutkum benim en eski
Dağıtsam dünyalara yeterdi bu sevgi
Düşünsene, anlasana ceylanım
Sen yoksan ne farkeder ki
Ha öyle ölmüşüm, ha böyle ölüyorum..

Sevgi yönünde aşk yönünden yok arkadaslik yönünden bol