Bazı insanlar neden sevilince değerini bilmek yerine kendini vazgeçilmez sanır?

Bazı insanlar sevilmeyi bir hediye gibi değil, bir hak gibi görmeye başlayabilir. Başta ilgi ve sevgi onları mutlu ederken, zamanla buna alışırlar ve karşı tarafın sevgisini garanti görmeye başlarlar. Böyle olunca da "Bu insan zaten hep yanımda olur" düşüncesi gelişebilir. Sevginin sürekliliğini, kendi vazgeçilmezliklerinin kanıtı gibi yorumlayabilirler. Bunun altında bazen özgüven değil, tam tersine güvensizlik de yatabilir. Kişi değer görmekten o kadar yoksun kalmıştır ki, biri onu sevdiğinde bu sevgiyi sağlıklı şekilde değerlendirmek yerine buna tutunur ve kendisini olduğundan daha önemli görmeye başlayabilir. Bazı durumlarda ise ego devreye girer; sürekli ilgi gören kişi, ilginin kaynağını değil sadece kendisini merkeze koyar. Oysa birinin seni sevmesi, onsuz yapamayacağı anlamına gelmez. Değer vermek başka şeydir, vazgeçilmez olmak başka şey. Sağlıklı ilişkilerde insanlar birbirlerini sever, önemser ve seçerler; ama bunu mecburiyetten değil, istekle yaparlar. Sevginin kıymetini bilen kişi, kendini vazgeçilmez sanmak yerine o sevginin neden var olduğunu anlamaya çalışır.

İnsanın birçok hayati konuda mutlu ve başarılı olmasında çok önemli bir yeri olan, ilişkilerinde ve psikolojisinde yaşadığı tüm sorunların altından çıkan ana sebep aslında 'öz güvensizliktir.' Şimdi meseleye bir de bu yönden bakıp şu soruyu soralım: Kendisine güveni tam, sağlam olan bir kişi böyle bir tavır ve davranış görse karşılaşsa tepkisi nasıl olur? ya da böyle bir özgüvene sahip birisine karşı taraf sevdiği kişi böyle bir yönde davranış ve tavırda bulumakta ne kadar cesur olur?