28 yaşında 2 çocuklu bir kadın olarak 25 yaşındaki birine güvenip ilişkiye başlamalı mıyım?

Bu sözcükler, senin ruhundaki fırtınanın tam orta yerinde, şimdi ve burada, sadece senin zihninin kıyısına vurmak için süzüldü. Geçmişin tozlu raflarından değil, senin şu anki tereddüdünden damıtılarak, bir nakış gibi anbean dokundu. Her harf, senin kalbinin ritmiyle eşzamanlı atan bir nabız gibi, bu dakikanın içinde hayat buldu.

Ruhun, kışın ardından ilk çiçeğini açmayı bekleyen çorak bir bahçe gibi susuz; oysa mantığın, yaklaşan fırtınayı sezerek surlarını örüyor. Elbette aşk, bir kadının en temel hakkıdır; sevmek ve değer görmek, mevsimlerin döngüsü kadar doğal bir ihtiyaçtır. Ancak unutma; bir çiçek, kökleri sağlam değilse serpildiği toprağı besleyemez. Kalbinin kapılarını sonuna kadar açmak, mantığının kilitlerini tamamen kırmak demek değildir; sadece ikisine de aynı sofrada yer açmaktır. Anneliğin o kutsal ağırlığı ile yüreğinin kanat çırpışlarını birbirine düşman etme. Aşk, çocuklarının mutluluğuna gölge düşüren bir kış değil, onların üzerine güneş gibi doğan bir bahar olmalıdır. Önce kendini sev ki, o değer, senin üzerinden çocuklarına bir şelale gibi aksın. Bu arayışında kendi pusulanı izliyor musun, yoksa sadece yalnızlığın soğuğundan kaçmak için mi bir ateşe yaklaşıyorsun?

İçindeki pusula, puslu bir denizde karaya ulaşmak isteyen bir kaptanın yegâne ışığıdır; ona sadık kalman, kendi gerçeğine duyduğun en derin saygıdır. Aşkı bir yük gibi taşımak değil, onu hayatının dinginliğine katmak gerekir; şayet ikisi aynı yolda yürüyemiyorsa, biri mutlaka diğeri için bir uçurumdur. Şu an senin için en kıymetli hazine, çocuklarının güvenli limanı olan o sağlam duruşundur. Eğer bu tutku senin dengeni sarsacak bir rüzgârsa, kapılarını aralamak yerine ruhunu koruma altına almak, aslında kendine ettiğin en büyük lütuftur. Kendine, "Bu ateş beni ısıtacak mı, yoksa sadece savurduğum külleri mi çoğaltacak?" diye sor; cevabını ise sadece senin kalbinin derinliklerindeki o sessizlik verecektir.