Neden hiç terkeden biz olmadık? Çok sevdiğimizden mi yoksa "zor sevebildiğimizden" mi?

Çok üstüne düştüğümüzden kaybettik. O bizi umursamazken biz onun ne yiyip içtiğini bile merak ettik. Dakika başı mesaj attık. O ise 3 saat sonra cevap verdi. Kıskandık. Sonra da çok kıskançsın dedi. Kıskandık ama belli etmedik, bu sefer de sevmiyorsun dedi. Çok zevdiğimizden kaybettik hep. Zor sevebildiğimizden değer verdik ona. Biz onun için bir çöplükten farksızken o bizim için her hücremizin anasıydı. Sevmedi bizi, tipimizden, saçımızdan, gözümüzden... Biz onda kusur bulamıyorduk, bu yüzden kendimizi hep çirkin gördük. Biz sevdik, onun bir yerleri kalktı. Bize umut verdi, sonra da kullanıp attı. Çok sevdiğimizden, güvendiğimizden, vazgeçemediğimizden, ona dünyadaki en iyi varlık olduğunu gösterdiğimizden kaybettik.

terketmek mesele degil. kalmayani beceremeyen gitmeyi becerebilmeli.. en azindan birini adam akilli yapabilmeli. ortasi olmamali. korkak bir kalis cesur bir gidisten daha ondedir bende.