Sevgilisiz olmak yalnız olmak mıdır?

Bir psikolog videosundan duydum, insanlar hayatlarına bir erkek/kadın girince bütün duygusal yatırımını ona yapıyormuş, bütün duygusal desteği ondan bekliyormuş. Yakın arkadaşlıklar unutuluyormuş. Bu da insanları genel olarak yalnızlaştırıyor, sevgilin yoksa gerçek anlamda yalnız oluyormuşsun. Siz ne düşünüyorsunuz?

Veya toksik ilişki ise ve taraflar yeterli duygusal olgunluğa, sınır koymaya sahip değillerse sevgilisinin onunla bununla görüşme demesini kabul edebilir... Bütün duygusal dünyanda tek kişiye bel bağlamak, bekarları da yalnızlaştırıyor.

Mesela bayramda evli arkadaşlarıma da bayram kutlaması attım, birisi bayram bittikten sonra yazdı. Yani o an eşiyle olması ona yetebiliyor. Benimle artık eskisi kadar dertlerini sırlarını vs paylaşmıyor. Yani tüm duygusal yatırımı da eşine, tüm duygusal desteği de eşinden geliyor. Buna karşı değilim tabii ki seven insanlar birbirine duygusal destek olmalı ama arkadaşlık ilişkilerinin tamamen askıya alınmasından bahsediyorum. Ayrıca tüm duygusal dünyanın tek bir insanda olması sağlıklı değil.