Erkek karışıklıksız emek ettiği birinden vazgeçer mi maddi ve manevi olarak arkadaşça?

maddi ya da manevi ne kadar emek verirsen ver, ne kadar saçını süpürge edersen et, gidecek adamın önünde dağ olsan duramazsın, arkasına bakmadan gider. Hele ki bir erkek karşılıksız bir şekilde her şeyi tüketiyorsa ve karakteri de o olgunluğa erişmemişse, senin verdiğin emeği sadece kendi egosunu beslemek için kullanır, işi bitince de yoluna bakar.

​Bazı erkekler vardır, hani "arkadaşça" dersin, hayatının merkezine koyarsın, hayatını kolaylaştırmak için hem cebinden hem ruhundan verirsin ama adam bunu senin görevinmiş gibi görmeye başlar. Bu tamamen karakter meselesi. Karakteri sağlam olan adam, yapılan iyiliğin de verilen emeğin de ağırlığını bilir, vefa gösterir. Ama içi boş, karakteri bozuk adam ne maddi ne manevi hiçbir emeğe saygı duymaz.

​O yüzden kimse kendini kandırmasın; "Ben çok emek verdim, kıymetimi anlar" diye bir dünya yok. Gitmek isteyen, nankörlük etmek isteyen her türlü gider. Biz sadece verdiğimiz emekle, gösterdiğimiz o temiz niyetle kalırız. Önemli olan o gittikten sonra arkasından diz dövmek değil, "Ben üstüme düşeni fazlasıyla yaptım, nankörlüğüyle kendi yüzleşsin" diyebilecek o dik duruşu gösterebilmek.