Kaç kez kalbinizin çarpışını susturmak için aklınıza sığındığınız?

Kalbimi susturmayı denemedim hiç. Yanılgımda burada oldu sanırım. Aklım bana hep yol gösterdi, bir ara aklımı dinleyip kalbimden uzak kaldım ama karşımdaki kişinin eriyip bittiğini, zor zamanlar geçirdiğini sandım, onun o haline dayanamadım, kalbimin peşinden gittim tekrar.
Ama insanlar sevilmeyi seviyorlar bunu anladım. Sevilmek elbette güzeldir ama karşındakinin sevdiği gibi sevmezsen bencilliktir yaptığın sadece... Birilerini senin egonu tatmin etsin diye etrafında tutamazsın. İnsan kalp kırmaktan korkmalı, ya kırdığın kalbi Allah seviyorsa? Nasıl başa çıkacaksın o kalbi kırmanın cezasıyla?

Yine de dünyada güzel seven insanlar olduğunu düşünüyorum, güzel seven insanlar güzel sevenlere denk düşsün.

Evet, kaçtım. Kalbim birine doğru koşarken, aklım beni geri çekmeye çalıştı. Mantığıma sığındım çünkü bazen hissetmek, düşünmekten daha fazla cesaret istiyor. Ama zamanla anladım ki ne kalbi tamamen susturabiliyoruz ne de aklı tamamen dinleyebiliyoruz. En güzel şey, ikisinin aynı yöne bakabildiği anlar galiba

Hiç aklımı dinleseydin büyük ihtimalle daha farklı şeyler olurdu ama kalbimi dinlediğim için şu an bunun cezasını çekiyorum söz vardı kalbimin seçimlerini dinlerim mantığınla da seçimlerini sonuçlarına katlanırım diye şu an O durumdayım ama pisman olmadım olamasi gereken oldu bitti :))

Kalp çarpıntısı demek risk demek. Tamamen kalple yaşayan insan aptallasir, yine tamamen akılla yaşayan insan ölü insandır. Mühim olan denge, öz saygına tecavüz edildiği an vazgeçmesini bilecek kadar güçlü seveceksin.

Aklımın almadığı, huzursuz olduğum hiçbir insan ilişkisinde yokum.