Bırakmanız gerektiğini bile bile bırakamadığınız birini sevmenin acısıyla nasıl başa çıkıyorsunuz?

bekliyorum o anı 7 yıldır. tam bıraktığım dediğim anda rüya görüyorum saman alevi gibi yanıyor içim tekrardan

Niye? Başkasını da buldum bu sürelerde ama dönüp dolaşıp kimseye böyle hissetmedim

nasıl? yaşanmayan yarım kalan bir şeyler olduğundandır muhtemelen koşulların hepsinin tamam olduğunda olmasa muhtemelen bırakacağım

1 yıl sonra koşullar uygun olacak. Kalbimin umut etmesine sebebiyet veren durum nihai bir karara varacak da. Zamanı beklemekten başka çarem yok. Ama bu sırada canım kalbim ile beynim çatışıyor. Bir şeylere inandığım umut ettiğim için mutluyum ama bana yeri geliyor zarar verdiği için de mutsuzum

Aşık olmak olabilir. Fikrine de kendisine de bilmiyorum

yapabilsem yaparım. Cidden kendimi böyle görmek üzüyor

Hayat ve insan olmak. Ağlasam o acı çıksa o kadar rahatlayacağım ama mantıksız geliyor işte beynim de var çünkü

evet çok canım buluyor kendisi şu durumu ama insanız ya malum duygularımız var. Maalesef ki insanız

işte kendimi düşündüğümden dolayı sıkışıyorum. Sevmeyi bu kadar derin hissetmek hem mutlu ediyor hem de can yakıyor. Bazen başkası için değil kendim için de bu durumdayım

İşte o yüzden çatışıyorum. Bir tarafım canım kalbimin inancı değer olduğuna inanıyor. Beynim diyor ki çocuk seni umursamıyor sen kendine bu acıyı verecek misin cidden diye soruyor değmeyecek sonunu biliyorsun.

İnsan çelişkilerle dolu tıpkı hayat gibi. Körü körüne bir şeylere inanan insanlardan olmayı çok isterdim. Acabalarla yaşamaktansa

Mantıklı ne önerirsin?

sosyalleşmekten yoruldum. Drama çekecek durumda değilim veya birilerinin bana yürümesini. Hobi edinmeye çalışıyorum hep yapmak istediğim birkaç fikir var.

teşekkür ederim yanıtların için bu arada. Onları yapmaya çalışıyorum

sağol umarım senin de