Sevgiliniz sizi çok kısıtlayıp bunaltıyorsa sırf bu yüzden ayrılır mısınız?

Bir erkek olarak bu "aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık" simülasyonundan ben de çıkamıyorum, gerçekten milli dramımız oldu! Kıskansam "Ayhh çok toksiksin, ruhumu emdin, oksijen tüpü getirin" diye feryat ediyorsunuz; kıskanmasam bu sefer "Beni hiç mi önemsemiyorsun, gamsız adam, kesin hayatında başkası var" diyerek tribi basıyorsunuz. Şaka bir yana, ben hayatımda kısıtlanmaya ve bunaltılmaya hiç gelemiyorum; sevgi ve sahiplenme tatlıdır ama açık cezaevi müdürü gibi her dakika takip edilmek sevgiden değil, özgüvensizliktendir. Eğer bir ilişkide nefes alamıyorsam, hayatım daralıyorsa sırf bu yüzden arkama bakmadan ayrılırım çünkü aşk karın doyurur ama akciğer doldurmaz, bana oksijen lazım! Biz erkekler ağzımızla kuş tutsak yine yaranamıyoruz; sen git en imkansızı başar, o kuşu havada kap, bu sefer de "Hayvan hakları savunucusuyum, o kuşun kanadını mı incittin, hem kuşu tutarken kesin yanından geçen kıza baktın" diye yeni bir kavga maddesi üretiliyor. Kısacası ben ilişkide hayatımı daraltan değil, genişleten, "Ağzınla kuş mu tuttun, helal olsun gel beraber besleyelim" diyen birini arıyorum; gerisi beni sadece bunaltıyor!

Kısıtlamayı kadınada erkeğede yakıştıramayan ben hiç bir koşulda kabul edemem.
Neden ve niçin ama kısmını dinlemem bile.
İnsan olan kendine yakıştığı gibi davranmak zorunda.
Konuştuğu dilden , giydiği kıyafetten , gittiği yerlere kadar düzgün olmalı.
Sözünün eri olacak.
Kartları benim ki gibi açık olacak.

Eğer kısıtladığı kadar ilgi gösterirse neden olmasın. Bu demek oluyorki insanüstü ilgi göstermesi gerekiyor. Şüphe ve merak normal. O olmazsa olmaz.