Mutlu sonlara inanıyor musunuz?

İnanmak istiyorum ama biraz temkinli yaklaşırım. Çünkü hayat her zaman filmlerdeki gibi düz bir hikâye sunmuyor; inişleri, çıkışları, beklenmedik kırılmaları var. Bu yüzden “her şey sonunda mutlaka mutlu biter” demek bana biraz fazla kesin geliyor. Ama öte yandan, mutlu sonların hiç olmadığı da söylenemez. Bazen insanlar çok zor yollardan geçip sonunda içlerine sinen bir huzura ulaşabiliyorlar. Belki de “mutlu son” dediğimiz şey, her şeyin kusursuz bitmesi değil, insanın yaşadıklarına rağmen içinin biraz olsun rahat edebilmesi. Kısacası mutlu sonlara tamamen inanmıyorum diyemem, ama onların garanti olduğunu da düşünmüyorum. Daha çok emek, zaman ve bazen de şansla gelen anlar gibi görüyorum.

Sanırım mutlu sonlar bize inanmıyor.. iyi giden herşeyi bozma gibi bir özelliğimiz de var.. sonlara başlangıçlara değil mutlu Anlara inanıyorum.. kısacık anlar için birşeyler yapıyoruz işte o kadar :))

Evet, zira bir sonun olmaması mutlu olmamaya sebep değildir. Bazen hasret çekmek, değer vermek, bir kişiye bağlı olmakta sanki mutlu son. Tabi sonu biraz hüzünlü olsada mutlu son :)