Hiçbir zaman ilişkisi olmayacak bir kız olarak, yalnızlığın sebep olduğu duygusal açlıkla nasıl başa çıkabilirim hayatımda?

ben de asoyalim anksiyetem var o yüzden sordum

ve sana katılıyorum insanlar dış görünüşün iyi olunca sosyal olabilirsin ilişkin olabiliyor sanıyor ama hiç bir işe yaramıyor asosyal olunca evden çıkamayınca

korna çalmak ne ya iğrenç sapık insanlar ya umarım haketiklerini bulurlar anladığım anlamda yapıyorlarsa ve bakmak konusunda da çok haklısın aynısını ben de yaşıyorum kütüpahenedeyim falan karşıdaki kız sürekli bakıyor ama asla ilk adımı atmıyorlar ben de utangaç olduğum için soğuk mu görünüyorum bilmiyorum peki sen neden içine kapanıksın senin de mi kaygı bozukluğun var

Söylediklerini çok net anlıyorum, aynısını yaşıyorum ve benim de sadece 2 tane arkadaşım var. Yaşadığın tam şu şekil, değil mi? Sen konuşurken çok geriliyorsun, stres oluyorsun başka insanlarla; işte yabancı, tanımadığın kişilerle... Ama onların öyle deme sebebi dışarıdan öyle görünmemesi. Asla anlamıyorlar; çünkü hata yapma korkusu ve stres, en mükemmel şekilde konuşmaya sebep oluyor. Zihnimizde kelimeleri anında, olasılıkları falan analiz edip seçmek o anın stresini dışarıya yansıtmıyor.
Ben de senin gibi düşünüyordum; ömür boyu yalnız kalacağım falan, asosyalim, evden çok çıkmıyorum gibi gibi... Ve hâlâ zorlanıyorum yabancı biriyle konuşmaya ama yavaş yavaş normalleştirmeye, atlatmaya çalışıyorum. Dediklerini çok iyi anlıyorum çünkü birebir yaşadığım şeyler; hatta daha bile zor durumdaydım. Mesela marketteyim, sıra bana geldi, kasadan geçti ürünler... Eşyaları poşete koyarken, para üstünü alırken falan 'Acaba çok mu yavaşım? Arkamda sıradakiler bekliyor mu, içlerinden ne düşünüyorlar?' gibi gibi bunu bile kafaya takıyordum.

yanıt çok uzun olduğu için kabul etmiyor devamını başka yanıtla yazıcam

Ama çok yeni sayılır, bana biri bu konuda, yani sosyal anksiyete konusunda bir şeyler anlattı, söyledi. Daha doğrusu 'biri' demek doğru olmaz, birkaç kişi... Neden bilmiyorum, sanırım tesadüf yani o kadar yanlızlık stresine girmiştim ki en yoğun olduğu anlarıydı bu "Ben ömür boyu yanlız kalıcam" hislerinin ama sonra son 1 ay içinde karşıma hep bu konu hakkında bilgi sahibi olan birileri denk geldi: 4. sınıf psikoloji öğrencisi bir abi, sonra daha önceden atlatmış 2 kişi ya da bilgi sahibi olan başka biri falan. Onlarla konuştukça ben şunu anladım: Bu aslında düzeltilebilir bir şey ve ben bunu yapabilirim. Ben yanlız kalıcam diye düşünürken atlatmam için önüme böyle insanlar çıkıyor ömür boyu yalnız kalmayacağım, bu saçma ve doğru olmayan bir düşünce. Bundan kurtulacağım dedim. Anksiyete yaşayan kimse böyle düşünmeyi ve bu yüzden strese girmeyi hak etmiyor. Sen de böyle düşünme; önce kendine inanman, çabalaman lazım, sonra zaten başarabileceğini hissediyorsun. Şu iki videoya bakabilir misin? Ben bunlarla başlamıştım gerçekten faydası dokunuyor dinlemek ama dinlerken bir yandan not almak uygulamak umarım işine yarar faydası dokunur.
https://www.youtube.com/watch?v=z84YZ_RFsA8&t=1s
https://www.youtube.com/watch?v=GiqK7O3DIgI&t=69s

Rica ederim, ne demek. Umarım bu durumu en kısa zamanda aşarsın. Gerçekten çok zor, ben de kurtulmaya çalışıyorum yeni yeni ve değişmek için bir şeyler denemek bile iyi hissettiriyor. O yüzden önce "Ben bunu aşabilirim." diye düşünerek başlamak gerçekten çok etkili. Başta saçma geliyor, "Ne anlamı var?" gibisinden ama "Bunu aşacağım ve şöyle şöyle daha iyi bir hayatım olacak, utanmayacağım, her şey çok güzel olacak." diye düşününce, anksiyeteyi atlatmak için bir şeyleri deneme hevesin oluyor.

Tabii ki de faydası olur çünkü maruz bırakmak çok etkili. O an çok stres oluyorsun ama sonrasında "Aslında pek de zor bir yanı yokmuş, başardım, insanlarla konuşabildim falan." şeklinde mutlu oluyorsun, başarmışlık hissi oluyor. Tabii sonra yine yaparken stres oluyorsun ama her konuşma sonrası bu azalıyor, alışıyorsun. O yüzden gerçekten çok faydası olur