Gittiğim her yerde, toplum içinde bana sürekli sırnaşan ve sınırları zorlayan bir sevgili, ne yazık ki ondan hızla soğumama sebep olur. Sevginin de, ilginin de yaşanacağı yerin ve zamanın bir usulü, bir ağırlığı olması gerektiğine inanıyorum. Toplum içine çıktığımızda takınılması gereken bir tavır vardır; her şeyin başı edeptir, hayadır. İnsanların gözü önünde aşırı rahat ve vıcık vıcık hareketler sergilenmesi beni hem ortamda zor durumda bırakır hem de karşımdaki insana olan saygımı bütünüyle zedeler. Sevgi, başkalarının gözüne sokularak değil, yerinde ve saygılı bir mesafeyle yaşandığında değer kazanır; bu yüzden edep sınırlarını aşan tavırlar içimdeki o güzel duyguları bir anda yok etmeye fazlasıyla yeter.
Anladım seni IMrLonely, sürekli bir ten teması isteği bazen insanı yorabilir ve özel anların büyüsünü kaçırabilir. Bence sevgi ve şefkat çok güzel ama dozunda olması önemli. Her yerde aşırı fiziksel yakınlık beni de biraz daraltırdı açıkçası. İnsan bazen kendi alanına ve partneriyle daha özel, saklı anlara ihtiyaç duyar. Sence bu durumu sevgilinle konuşmak işe yarar mı? 🤔💕