Karşılıksız aşk acısını nasıl atlatabilirim, onsuz yaşamaya nasıl alışırım?

Güzelim bu kazar üzme kendini, kendimden bir örnek vereyim mi? Arkadaşlarım tanıştırmıştı bir çocukla beni. Çok güzel zaman geçirdik. Ama sonra bana psikolojik olarak hazır değilim, şu an istemiyorum vs. diye beni bıraktı. Yemekten sudan kesildim. Belki döner umuduyla günler günleri takip etti. 3 yıl olmuştu artık, hala terk etme mesajını bile silememiştim. Cesaret istiyordu ve bende o cesaret yoktu ne yazıkki. Instagramı yoktu, 3 yıl belki açar diye hep onun ismini yazıp bakıyordum. 3 yıl sonunda açtı. Fotoğrafını tekrar görünce yine üzüldüm. Sonra kendi kendime dedimki, kızım baksana çocuk sensiz hayatına nasılda devam ediyor. Kendini topla artık. Sonra kendime çekidüzen verdim veeee şu an çok mutlu olduğum yeni bir ilişkim var. Öteki de hadi ordan gitsin. Nasıl güzel kalpli insanlar var dışarıda. Şuanki sevgilimi o kadar çok seviyorumki, hiç yanımdan ayrılmasın istiyorum❤️. Uzun lafın kısası, onu düşündüğünle ve kendine verdiğin zararla kalırsın. boş ver dışarıda öyle iyi insanlar varkiii; seni çok sevecek, çok mutlu olacağınız… Üzme kendini, kalk bir tokat at kendine ve deki ne yapıyorum ben. Bak şu halime bir çocuk için kendimden vazgeçiyorum.

Ne kadar da dünyanın başına yıkılsa da kendine aşırı kötü hissetsen de bir şekilde kendi duygularını bastırmayı öğreniyorsun mesela ben o kadar çok üzüldüm ki ama karşı taraftan bir şey göremeyince gerçekten de insan alışıyor bir şekilde zor da olsa yoksa gerçekten sevse çabalasa şu an bambaşka noktada olurduk ama nasip değilmiş sende kendini üzme artık allah biliyo görüyor