30 yaşına geldim, gerçek aşkı bulamıyorum; güzellik takıntısı ve mükemmeliyetçilik ilişkiyi imkansız mı hale getiriyor?

Yaş oldu 30 artık, hayatım boyunca hiç “gerçek aşkım” diyebileceğim biri çıkmadı karşıma, gerçekten hiçbir zaman sevilmedim, biz ne zaman sevip bir hayat kuracağız, uzaktan çalışıyorum, hiç sosyal hayatım yok, bir spora gidiyorum her gün, bazı hoşlandığım kişiler oluyor, ama onlarda da güzellik olarak kusurlar olunca hiçbir şey yapasım gelmiyor, zaten ilk adımı atamıyorum, beni seveni ben sevmem, benim sevdiğim beni beğenmez gibi bir durum oluyor anlayacağınız, bir de zaten keskin bakışlı biriyim, hiç sempatik bir tipim yok, muhtemelen korkuyorlar bir şey demeye, oradan kaybediyorum yani, şunu da anlamıyorum iki tane random insan birbirini nasıl çok beğenir de ilişki başlar, birazcık kusur görsem güzellik olarak o ilişki için bir şey yapasım gelmez, kötü biri olduğum için değil sadece mükemmeliyetçiyim ve her şeyin iyisini hak ettiğimi düşünüyorum, düşünsenize bir ilişkiye hayatını harcıyorsun, maddi manevi yıpranıyorsun, aile kurmak istiyorsun, soy ağacında sonsuza kadar gözükecek sonraki nesillere aktaracaksın, torunların veya seni görenler dedem/babam ne zevksizmiş mi desinler, hayatta uğruna çabalayacak kadar güvenecek, göz kamaştıracak kadar güzellikte biri nasıl bulunur, sporda beni çalıştıran personal trainer’ımın bile sevdiği biri var, muhtemelen onun için birikim yapıyordur, kafam çok karışık ya, canım da sıkkın, imla, kural vb. bakmadan yazdım, okuyan veya cevaplayan herkese teşekkürler

30 yaşına geldim, gerçek aşkı bulamıyorum; güzellik takıntısı ve mükemmeliyetçilik ilişkiyi imkansız mı hale getiriyor?
Cevapla