Aşk aklın bittiği yerde mi başlar?

Aşkın aklın bittiği yerde başladığı düşüncesi, aslında aşkın o kontrol edilemez ve rasyonel olmayan doğasına yapılan en güçlü vurgudur. Akıl, her şeyi bir neden-sonuç ilişkisine oturtmaya, riskleri hesaplamaya ve güvenli alanlarda kalmaya çalışırken; aşk, tüm bu hesapları bir kenara itip kişiyi belirsizliğin içine çeker. Birini neden sevdiğinize dair mantıklı bir cevap bulamadığınızda veya tüm "yapmamalıyım" uyarılarına rağmen o kişiye doğru çekildiğinizde, akıl artık devreden çıkmış ve kontrolü duygulara bırakmış demektir. Bu yönüyle aşk, aklın o katı kurallarını yıkan ve insanı kendi mantık sınırlarının ötesine taşıyan bir tür teslimiyet halidir.

Ve durur tüm zamanlar,

Mevsimlerin değişir.

Bir çocuk coşkusu kaplar yüreği, birde senli sevdalar.

Sineden geçerde yüz sürer toprağına,

Yokluğuna kalem kanar, can yanar ateşine.

'Akıl hiç bitmez ama biz aşkın büyüsünde yoğrulur, azıcık haşlanır birazda taşlanırız.''

Beyinle sevilmez zaten kalple sevilir mantığın gördüğünu kalp reddeder bazen bile bile lades dersin işin sonunda beyin çok bilmiş bir pozla ya ben sana demiştim ya der