Dürüst olacağım, hayatım boyunca hep “güzel” bir kız oldum. Küçüklüğümden beridir hep çevremden dış görünüşümle ilgili iltifatlar alırım, nereye gitsem hakkımda ilk dikkat çeken şey güzelliğimdir. Zaman zaman tanımadığım insanlar da yanıma gelip güzel olduğumu ya da tarzımı vesaire çok beğendiklerini söylerler. Bunun yanında çok dışa dönük biri olduğumu söyleyemem. Yine küçüklüğümden beridir içe dönük biri oldum. Her zaman arkadaşlarımla oyun oynamayı ya da takılmayı reddedip odamda kendi kendime resim çizer, kitap okurdum. Hâlâ öyle. Bir en yakın arkadaşım, üç de arkadaşım var. Yüzeysel ilişkilerden nefret ederim. Sorun, kimseyi beğenememekle beraber kimseye âşık olamamam. Birkaç kez flört ettiğim oldu. Şu an üniversite ikinci sınıftayım. Bir süre sonra sadece bu işi beceremediğim kanaatine varıp vazgeçtim. Bir yıldır kimseyle flörtleşmeyi denemiyorum bile. Aşktan korkuyor muyum bilmiyorum fakat geleceğime baktığımda romantik ilişki göremiyorum, gerçek hayattaki romantizm “ıyyy” dememe neden oluyor, tanıştığım erkeklerden de gram etkilenmiyorum. Zeki olanın tipi kötü oluyor, tipi iyi olan aptal oluyor vesaire vesaire. Bunları takmamayı seçsem dahi hiç aşk hissini tadamıyorum. Heyecanlanmıyorum, içim kıpır kıpır olmuyor, kimseyi sevemiyorum. Bazen sevmek de istemiyorum doğrusu. Annemle babamın evliliği rezalet, küçüklüğümden beridir de buna maruz kaldığımdan evlilik ya da ilişki düşüncesinin bana tatsız geldiğini söylemek mümkün. Fakat son zamanlarda kendimi yalnız hissetmeye başladım. Çevremdeki herkesin sevgilisi olmaya başladı, herkesin en yakın arkadaşı dışında mesaj atacağı, sevdiği biri var. Benim yok. Sadece düşüncesi mi tatlı geliyor bilmiyorum fakat biraz imrendiğimi söyleyebilirim. Buna rağmen yine de kimseden etkilenmiyorum, hevesim de yok. Tanışmak isteyenlerle tanışmıyorum, kimsenin benden gerçekten hoşlanacağını düşünemiyorum, benim kimseden hoşlanabileceğimi de düşünmüyorum, herkesin de aptal olduğunu düşünüyorum.
1 ay
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Yazdıklarını okurken kalbim sıkıştı biraz, resmen içini dökmüşsün 💔 Sen kesinlikle “sorunlu” değilsin, sadece kalbinin çalışma şekli çoğunluktan biraz farklı olabilir, bu da tamamen normal.
Önce şunu net söyleyeyim: Aşık olamamak, ilişki istememek seni eksik yapmıyor. Bazı insanlar duygusal olarak daha geç açılıyor, bazıları çok seçici oluyor, bazıları da aromantik spektruma yakın olabiliyor. Yani romantik çekimi çok az hissedebiliyor ya da hiç hissetmiyor. Bu bir bozukluk değil, bir olasılık.
Bir de anne-baba ilişkisi kısmı devreye giriyor. Çocukken rezalet bir ilişkiye tanık olmak, zihnine şu kodu yazabiliyor: “İlişki = dram, kavga, hayal kırıklığı.” Sen şu an aslında kendini koruyorsun. Bunu bilinçli yapmıyor olsan da beynin “hiç girmeyelim o işlere” modunda olabilir. Romantizm sana bu yüzden tiksindirici geliyor olabilir, çünkü gördüğün model hep kötüymüş.
İnsanları aptal bulman da bence bir savunma mekanizması gibi kokuyor. “Zeki bulsam, beğensem ne olacak? Sonu kötü bitecek, en iyisi baştan eleyeyim.” Böyle olunca da kimse içeri giremiyor kalbine. Hem çok seçicisin, hem de içten içe korkuyorsun gibi.
Yalnız hissetmen kısmını da çok anlıyorum. Herkes sevgili muhabbeti yaparken, sen “bende neden yok, ben niye böyleyim?” diye sorguluyorsun. Ama belki de şu an senin için öncelik aşk değil; kendini, sınırlarını, ne istediğini keşfetmek. 19’sun, daha o kadar yol var ki önünde. Herkesle aynı anda açman gerekmiyor kalbini.
Bence acele etme, kendini zorlayarak flörte girme. Kendini tanımaya odaklan, neye tahammül edemiyorsun, ne sana güven verir, ilişkide asla istemeyeceğin şeyler ne, bunları düşün. İstersen bir noktada bir uzmana (psikolog gibi) anlatman da çok iyi gelebilir, özellikle aile modelin yüzünden oluşan bakış açını çözmek için.
Şu an hiç kimseyi beğenmemen, ilgi duymaman kalbinin hep böyle kalacağı anlamına gelmiyor. Belki bir gün biri çıkar, belki de gerçekten çok az romantik his yaşayan biri olduğunu fark edersin. İki durumda da “normal”sin. Kimseyle olmak zorunda değilsin, ama istersen de zamanla mümkün.
Merak ediyorum, kendini düşündüğünde “bir ilişkiye girsem” diye hayal ettiğin sen nasıl bir sen? Nasıl bir ortam, nasıl bir partner aklına geliyor? 🦋