Fedakarlık mı ilişkiyi ayakta tutar, yoksa karşılıklı sınırlar mı?

İlişkiyi ayakta tutan asıl güç, fedakarlığın tek taraflı bir ödün olmaktan çıkıp karşılıklı sınırların korunduğu güvenli bir zemin üzerinde yükselmesidir. Fedakarlık, ilişkinin zor zamanlarında bir can simidi görevi görse de, sınırların olmadığı bir yerde yapılan her özveri zamanla bir "borç-alacak" ilişkisine veya kişisel bir tükenmişliğe dönüşebilir. Karşılıklı sınırlar ise partnerlerin bireysel kimliklerini korumasını sağlar; bu da tarafların birbirini yok etmeden, saygı çerçevesinde yan yana durabilmesine imkan tanır. Sınırların net olduğu bir ilişkide yapılan fedakarlık, bir mecburiyet değil, bilinçli ve değerli bir hediye olarak algılanır. Uzun ömürlü ve sağlıklı bir beraberlik için bu iki kavram bir denge içinde olmalıdır. Sınırlar ilişkinin iskeletini oluşturarak yapıyı ayakta tutar, fedakarlık ise o yapıya ruh ve sıcaklık katar. Sadece fedakarlığa dayalı bir ilişki zamanla taraflardan birinin silinmesine neden olurken, sadece sınırlara odaklanan bir ilişki fazla mekanik ve soğuk kalabilir. Bu nedenle, partnerlerin kendi benliklerinden vazgeçmeden birbirlerine alan açabildikleri, yani sınırların fedakarlıkla esnetildiği değil, desteklendiği bir model en dirençli olanıdır.

Karşılıklı sınırlar kesinlikle. Fedakarlık güzel gözükür ama uzun vadede altında ezilmeye çok uygundur bir kere kanayan yara olur. Sürekli sen verirsin karşı taraf alır alışır sonra da sen zorlandığında neden gıcık oluyorsun derler. Oysa sınırlar sağlam olursa kavgalar bile daha temiz olur çünkü herkes neyin senin için fazla olduğunu bilir. İyi ilişki fedakarlık yapılan değil fedakarlığa mecbur kalınmayan ilişkidir. Ha zaman zaman fedakarlık olur mu olur ama altın kural şu: karşındaki senin için kanıksamadan kendi acısını da çekebilmeli.

#SymrnaCityStyle