6 yıllık uzak mesafe ilişkide kilo aldığım için sevgilim benden utanıyor mu, neden ayrılmıyor ama görüşmek de istemiyor?

ciddi olduğum bir ilişkim var. bayağı 6 yıl oldu uzak mesafe. ben biraz depresif biriyim. erkeklerle ilişkim yoktu. arkadaşlarla dikiş tutturamadım vs. derken bu arkadaş beni instadan buldu. okula uyandım uzattım. mezun oldum iş bulamadım. hiçbir işim rast gitmedi yani. bir de yalnız olduğum için bu arkadaşın ilgisi bana tutunacak bir dal oldu.
24 yaşındaydık ikimiz de o zamanlar. o da denizciydi, denizci olmasa elektrikçiydi, ben mühendislik okurken o da ortaokul terk. ama hayatı keşfetmesi, okul zoru olmadan yabancı dil öğrenmesi, kitap okuması, bazı akıllı uslu sözler söyleyebilme yetisi beni cezbetmişti. ben de üniversitede debeleniyorum ve oradaki erkeklerin algı düzeyinin popüler kültürün kölesi düzeyinde olması benim için iticiydi. işi öğrenim düzeyi benim için olumsuz değildi, ama işinin sürekli uzaklara gitmeyi içermesi benim için olmazlar listesindeydi.
ben düzgünce kendimi ifade ettim. o da denizden bıkmıştı. ve daha düzgün bir hayat istemeye başlamıştı. yani o bir değişim ve düzen isterken benim gibi aşırı düzgün samimi ve güvenilir birine denk geldi. benim de yalnızlıktan kurtulmaya ihtiyacım vardı. o benim saçımı yüzümü sevdi ben de onun tipini beğendim. ama işler ciddiye binmeye başladıkça farklılıklarımız rengini belli etmeye başladı.
ben duygusal yiyiciyim. kilo almaya elverişliyim. okuldu işti derken ben zaten süreç içerisinde kilo alıp verir şeklindeydim. mezun olmaya çalışırken 125 kg'ye çıktım boyum 179 cm. o zaman sorun etmedi. benimle görüşmek istiyordu. kilo aldın ne biçimsin vs. hiçbir şey demedi. sonra bir cesaret zayıfladım. derken mezun oldum iş buldum. işte zorbalandım. zorba yönetici beni işten attırdı, iş aradım bulamadım derken çat, hareketsiz kaldım evden çıkamadım. ben 3 ay gibi bir sürede tekrar 30 kg alıp 125 oldum.

Bu süreçte değişen şey o düzenli bir iş buldu. fiziksel olarak rahata kavuştu. 30 yaşına geldik aile evlen baskı yaptı. ailenin babadan kalan arsasına apartman dikildi. aile evlenirsen ev senin dedi. bu da bana evlenelim ben sana baskısı kurmaya başladı. annemlerle görüştüm onlar da okuttuk ev kadını ol diye değil çalış memur ol yoksa hakkımız helal değil bizi ezersin diye baskı kurdu. derken sordum dedim ki ben de durumlar böyle sen benle olmak istemezsen seni anlarım. benim halim ortada. evlenmek istiyor musun, ben olmasam biriyle evlenir yuva kurar mısın bana dedi ki yok aslında ben de evlenmek istemiyorum, şu an hazır hissetmiyorum. ama buna gökte uçan kuşa varana dek tanıdığı herkes evlilik baskısı yapmış, bu da ikna olmuş evlenmeye.

Sonra ben tekrar kilo almaya başladığımda buluşmayı erteledik, ben zayıflayayım buluşalım ve sevdiğimiz kıyafetleri alalım şıkır şıkır olalım diye. ama ben o süre içinde kilo veremedim. meğer o artık benden rahatsız olmaya başlamış. obezsin yürüyüşün değişti vs. diyor ben de öyle düşündüğüm için garipsememiştim. buluşacaktık, maaşının tamamıyla altın aldı bana dedi ki benim param kalmadı buluşmayı iptal edelim mi. parayla işim yok benim. duyguyla işim var. tamam dedim sorun değil. abi gel zaman git zaman önceden buluşma ayarlamayı isteyen oğlan artık hiç lafını etmiyor. dedim ki herhalde maddi olarak sıkıntıda. bugün arkadaşlarıyla izin günü planından bahsetti. benle şişman olduğum için görüşmüyor. ama ayrılmıyor da. öyle uzaktan benle ilişki yürütüyor. zaten anlıyorsun istemediğini, ilgisini azaltıyor, bir şey anlatıyorsun dinlemiyor ama ayrılmıyor da. yani ben ayrılalım diyorum yok olmaz diye ısrar ediyor. ben anlamadım ne oluyor