Bazen kendimi o kadar çaresiz hissediyorum ki?

Bunu hissetmek çok yaygın; özellikle uzun süre yanlış ya da yüzeysel ilişkiler yaşamış biri için. Ama “doğru insan gelmiyor” hissi çoğu zaman sürecin yavaşlığından geliyor, yoksa hiç olmayacağı anlamına değil.

Şu anki yorgunluk daha çok beklemekten ve hayal kırıklıklarından birikiyor. Gerçek bağlar genelde ararken değil, hayatın içinde normal akışta kurulduğunda geliyor. O yüzden odağı tamamen “ne zaman gelecek”ten biraz “ben nasıl bir hayat kuruyorum”a çevirmek yükü azaltır.

Çok düşünüyorsun, çevrende anlaşılan bu muhabbetler çok geçiyor. Bende en hayırlısı, güven ve bağlılık, aşk filan bunlar geçici şeyler. Ve bu herkesin de bulabileceği şey değil. Çok evlilik var, mutlu gibi görünüp birbiri ile zoraki evli kalan. Bence böyle olmaktansa tek başına yol almak en hayırlısı.